Wat doe je als je al twee uur wakker ligt, als je hond midden in de nacht heeft lopen gillen en je niet meer in slaap valt? Je alleen maar in allerlei gedachten raakt over: hoe pak ik dat aan in teammeeting x nu we te maken krijgen met ... Of: we moeten snel die schoorsteen laten maken, want het regent nog steeds zo erg. Door wie, wanneer dan, jee, hoeveel kost dat eigenlijk...? Dat soort denk- werk, terwijl je weet: shit, het is vier uur in de nacht, ik had een beredrukke week, moet goed slapen, want vrijdag van alles te doen en zaterdag concert met Prove-It ja, dan wil ik toch wel uitgerust op het podium staan...
Wat doe je dan: een blog schrijven ( plus een kop thee met beschuit erbij, want ik krijg altijd honger op zo'n nachtelijk moment. Nu zegt iedereen dat ik ben afgevallen dus ik hou me ff niet in).
To the point, Mariette, je schrijft toch "ik ben boos". Ja, stimmt, klopt. Dat is het eigenlijke thema waar ik het over wil hebben. Bovenstaande uitspraak is de gevleugelde uitspraak in het gezin van mijn zusje ( die feitelijk geen -JE meer is, met haar 39 jaar, man, twee kids, maar toch ook weer wel, want voor mij blijft ze mijn jongere zusJE). Haar oudste zoon is net vijf geworden en met hem hebben we de fase van: "ik ben boos, want ik WIL iets ( wat jij niet wil)" al geruime tijd doorgemaakt.
Kinderen leren in contact met hun ouders te differentiëren en hun eigen wil vorm te geven door hun boosheid toe te laten. Althans, als de omgeving daar veilig genoeg voor is. En de ouders het kind spiegelen in dat het kind boos is, omdat hij iets wil, wat soms wel en soms niet kan, maar dat het in ieder geval okay is DAT hij dat aangeeft. Is de spiegeling van de ouders het tegenovergestelde, in de zin van: hoho, jij hebt nu niets te willen, verdwijnt de link tussen boosheid = iets willen = jezelf vorm ( willen ) geven. En dan wordt boosheid iets als een " lastige emotie", die je onderdrukt of die je af en toe "uitleeft", maar weinig mee bereikt inzake weergeven wat jij nu feitelijk wilt.
Waarom dit relaas: omdat ik zelf recent die link hervonden heb, en... dolgelukkig ben met het resultaat.
Dus nee, ik heb niet mijn leidinggevende de huid vol gescholden vanwege die leuke rol, die eerst wel, en toen niet doorging. Ik ben niet stil in een hoekje gaan zitten mokken, toen ik het idee had dat collega Y mijn inspanningen niet waardeerde. De boosheid wist ik in te zetten voor het vormgeven van mijn willen, in een helder en stevig verhaal: zo wil ik het, zo zie ik het, dit verwacht ik van je, etc. En dan zonder de verwachting dat de ander het ook zo wil, ziet of kan geven.
Ik kan je zeggen: het voelt heerlijk om mijn boosheid nu te voelen als een levenskracht i.p.v.een lastige emotie. Te zien dat door deze stroom te koppelen aan wie ik ben en wat ik wil, het mij veel steviger maakt in contact. Ook plezier in mij wakker maakt, en de zin om zaken aan te pakken, waar ik voorheen geen zin meer in had. Of misschien nog steeds geen zin in heb, maar dan openlijk. En dan wel de verantwoordelijkheid pak waar die nodig is.
Ik wil afsluiten met een paar inspirerende zinnen uit de toespraak van Johan Fretz (interview NRC next 10 mei j.l.) omdat uit zijn betoog doorklinkt, hoe hij zijn boosheid op de bezuinigingen in de kunstsector transformeert tot daadkracht. In plaats van schoppen tegen, klagen of verzuren - wat in tijden van crisis een logische reactie 'lijkt' te zijn. Als je jezelf niet bij de lurven grijpt en die tegendraadse beweging durft te maken. Hij zegt het zo: "Dus laten wij op deze bijzondere dag dan tot slot toch 1 ding van dit kabinet omarmen: de term verantwoordelijkheid uit het motto Vrijheid en Verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid om bewust bezig te zijn met het hervormen van de kunstsector. (...) Door niet alleen een bold statement te maken, maar door samen te komen, plannen te maken, ideeen scherper te formuleren, relevant te blijven. Want wij zullen uiteindelijk altijd zelf ons eigen bestaansrecht moeten bewijzen! Wij zijn geen slachtoffers! Door de onvoorwaardelijke toewijding aan creatie zullen we mensen blijven begeesteren."
Ik ben boos, heel boos! Heerlijk.
donderdag 10 mei 2012
vrijdag 16 maart 2012
Inspiratie? Discipline zul je bedoelen!
Aangemoedigd door mijn zeer gewaardeerde collega Jos (social media expert) middels zijn email aan ons bloggers van de Baak over criteria voor een goeie blog - waag ik mij vandaag aan een nieuw bericht. Hij noemde diverse criteria, ook inhoudelijke (waar ik me maar even niet druk om maak, want als je mijn blog niet leuk / leesbaar / actueel vind) dan klik je gewoon rustig weg. Ik neem het je niet kwalijk... Waar ik mij door Jos met name liet aanspreken was het criterium: frequentie. Oftewel, zegt Jos: "een succesvolle blog betekent dat je minimaal eens per week of twee weken een nieuwe blog schrijft."
OEPS! Mijn laatste blog stamt uit december, en daarvoor was al het maanden blog-stilte. Writersblock? Druk geweest? Griep? Nee, Mariëtte, dat zijn natuurlijk geen redenen voor het afwezig zijn in het digitale universum. En niet alleen Jos en de social media wetten schrijven dit voor, nee, ook uit monde van menig boekenschrijver heb ik dit de laatste tijd vernomen. Het is een misvatting te denken dat je, om te kunnen schrijven, 'inspiratie moet krijgen'. Want dan is het soms lang wachten! Nee, zeiden die schrijvers (die ik zag op DWDD, Omroep Max... oh sorry, dat was omdat ik ziek thuis was, dan.... ok, laat maar): schrijven vraagt om discipline en regelmaat. Opstaan op hetzelfde tijdstip, achter je laptop, beginnen, doorgaan, volhouden, tot er letters op papier staan.
Nu is het bij schrijvers van boeken wel weer een ander proces dan bij een blog, denk ik, omdat een boek geschreven en ge-edit en weer herschreven etc wordt, tot het 'perfect is'. Een blog onstaat meer in de flow van de gedachtenstroom van de bedenker, en wordt (minimaal) ge-edit. Dan moet het in één keer 'af' en 'leuk' zijn. Of niet? Mag een blog soms ook stom zijn, maar wel voldoen aan het criterium 'tijd'? Zo van: Beste lezers, daar ben ik weer. Of je het nu leuk vindt of niet! Toegegeven: ik vind ook niet álle (hoewel wel de meeste) columns leuk van Renske in het NRC. Maar het is toch weer fijn haar zowat elke dag even te ontmoeten. En te glimlachen om de grappige dingen die zij beschrijft van haar dagelijks leven.
Discipline dus. Niet wachten tot de inspiratie mij toevalt. Ik ben benieuwd of ik me daar aan kan houden. Jullie gaan het merken.
ps. nog een filmpje van het internet over 'how to overcome a writersblock'... gaat jouw creativiteit niet weer stromen van deze grappige semi-serieuze Rose?
OEPS! Mijn laatste blog stamt uit december, en daarvoor was al het maanden blog-stilte. Writersblock? Druk geweest? Griep? Nee, Mariëtte, dat zijn natuurlijk geen redenen voor het afwezig zijn in het digitale universum. En niet alleen Jos en de social media wetten schrijven dit voor, nee, ook uit monde van menig boekenschrijver heb ik dit de laatste tijd vernomen. Het is een misvatting te denken dat je, om te kunnen schrijven, 'inspiratie moet krijgen'. Want dan is het soms lang wachten! Nee, zeiden die schrijvers (die ik zag op DWDD, Omroep Max... oh sorry, dat was omdat ik ziek thuis was, dan.... ok, laat maar): schrijven vraagt om discipline en regelmaat. Opstaan op hetzelfde tijdstip, achter je laptop, beginnen, doorgaan, volhouden, tot er letters op papier staan.
Nu is het bij schrijvers van boeken wel weer een ander proces dan bij een blog, denk ik, omdat een boek geschreven en ge-edit en weer herschreven etc wordt, tot het 'perfect is'. Een blog onstaat meer in de flow van de gedachtenstroom van de bedenker, en wordt (minimaal) ge-edit. Dan moet het in één keer 'af' en 'leuk' zijn. Of niet? Mag een blog soms ook stom zijn, maar wel voldoen aan het criterium 'tijd'? Zo van: Beste lezers, daar ben ik weer. Of je het nu leuk vindt of niet! Toegegeven: ik vind ook niet álle (hoewel wel de meeste) columns leuk van Renske in het NRC. Maar het is toch weer fijn haar zowat elke dag even te ontmoeten. En te glimlachen om de grappige dingen die zij beschrijft van haar dagelijks leven.
Discipline dus. Niet wachten tot de inspiratie mij toevalt. Ik ben benieuwd of ik me daar aan kan houden. Jullie gaan het merken.
ps. nog een filmpje van het internet over 'how to overcome a writersblock'... gaat jouw creativiteit niet weer stromen van deze grappige semi-serieuze Rose?
vrijdag 16 december 2011
Spiegeltje, spiegeltje...
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
Gisteren bekeek ik, net als een aantal collegas (zo ontdek ik via Twitter) de documentaire van de VPRO De BV IK. Hierin ontmoet je jonge mensen tussen 20 en 30 jaar, sommigen twijfelend en angstig over de hoeveelheid mogelijkheden en informatie die op hun afkomt en het maken van 'dé beste keuze'. Anderen die - schijnbaar - zonder enige aarzeling hun passie volgen, eigen ondernemingen starten en de wereld verovereren als jonge helden.
Ik kijk zowel met bewondering als schrik naar de wereld van deze jonge mensen, en de eisen die zij zichzelf (en/of hun ouders, de maatschappij aan hun) stellen vanuit aannames als: "de wereld ligt aan je voeten, dus als je niet succesvol bent, ligt dat echt aan jezelf". En uitspraken in de trant van: "ik kan niet achterover leunen en tevreden zijn", omdat dat 'de dood is' voor je innoverend vermogen. Ik word er al moe van als ik naar kijk. Maar ik snap heel goed dat het, in de huidige snelle tijd, nog wel eens waar zou kunnen zijn ook.
Interessant gegeven is dat sommige jongeren deze aannames en strategieën die daaruit voortkomen (je talent en passie vinden en volgen, de beste keuze(s) maken, niet stilzitten maar vooruitgaan) als enorm uitdagend ervaren, waar anderen ze als verlammend en stressvol ervaren. De 'ondernemers' in de serie worden positief geprikkeld om in actie te blijven, uitdagingen aan te gaan, CV's op te bouwen waar je U tegen zegt. Ik kijk oprecht met bewondering naar een jongeman, die op zijn 15e jaar al bezig was in de ICT en nu adviseur is op topniveau van bedrijven over de hele wereld. Hij straalt zo'n zelfverzekerdheid en wijsheid uit, ongelofelijk en inspirerend.
Anderen in de uitzending - en daar kijk ik overigens met evenveel bewondering naar - geven openlijk toe angstig te worden van de hoeveelheid keuzes. Zoals de freelance reporter, die wij volgen in haar gesprekken met anderen en zichzelf (op webcam), vind ik in al haar kwetsbaarheid stevig. Over hoe ze verstrikt raakt in het zoeken naar de juiste (beste) keuzes maken, de hoge eisen die zij zichzelf stelt, en de eigenlijke wens daaronder om meer stil te staan en tevreden te zijn. En de jonge vrouw met het dagboek, kunstenaar, die beschrijft hoe zij zichzelf beschermt tegen Facebook en andere internet-input, door de laptop en mobiel bewust uit te zetten. Omdat haar innerlijk leven niet rijmt met de altijd succesvolle, stralende wereld van haar internetvrienden.
Wat ik mij afvraag is of de angsten, twijfels en ondernemingszin die deze jonge mensen doormaken, ánders zijn dan hoe dat was voor mijn generatie rond die leeftijd, anders dan hoe dat voor mij persoonlijk was? Had ik als twintiger in de jaren 90 ook niet het idee dat er nog 'van alles mogelijk was', en tegelijkertijd de angst over 'maak ik wel de beste keuze'? Of is het nu toch écht anders, in dit tijdperk waarin de wereld met 1 muisklik voor je ogen ligt. Je haast niet kunt ontkomen aan succes-stories op internet en tv, wat er mogelijk is, wat er bereikt is, en wat er nog bereikt kan worden in een wereld "waar niets onmogelijk is, als je er maar voor gáát".
In de serie werd gezegd dat die succes-stories er vroeger ook wel waren, maar "je zag ze niet altijd". En als je iets niet ziet, dan meet je jezelf daar ook niet aan. Dan is het wellicht makkelijker om je eigen koers en maat te houden, i.p.v. die van anderen te volgen. In je eigen spiegelbeeld te kijken in plaats van die van anderen. En dat lijkt me dan wel weer een universeel thema, wat in elke generatie en in elk volwassenwordingsproces van een mens speelt: teruggaan naar je eigen kern en uitvinden 'wie ben ik? en wat wil ik dan eigenlijk?' En dát vervolgens naar buiten brengen, onafhankelijk van welke (positieve of negatieve) reactie van de omgeving je daarmee zult krijgen. Tevreden zijn met wie je bent. Dat dat precies goed is. Of dat nu 'succesvol' is (tov de huidige maatstaven), of niet. Het is 'jij', ten volle uit.
( Je snapt, ik schrijf dit stuk niet alleen voor de twintigers van nu, maar voor iedereen die met dit proces bezig is, mijzelf niet uitgesloten)
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
Gisteren bekeek ik, net als een aantal collegas (zo ontdek ik via Twitter) de documentaire van de VPRO De BV IK. Hierin ontmoet je jonge mensen tussen 20 en 30 jaar, sommigen twijfelend en angstig over de hoeveelheid mogelijkheden en informatie die op hun afkomt en het maken van 'dé beste keuze'. Anderen die - schijnbaar - zonder enige aarzeling hun passie volgen, eigen ondernemingen starten en de wereld verovereren als jonge helden.
Ik kijk zowel met bewondering als schrik naar de wereld van deze jonge mensen, en de eisen die zij zichzelf (en/of hun ouders, de maatschappij aan hun) stellen vanuit aannames als: "de wereld ligt aan je voeten, dus als je niet succesvol bent, ligt dat echt aan jezelf". En uitspraken in de trant van: "ik kan niet achterover leunen en tevreden zijn", omdat dat 'de dood is' voor je innoverend vermogen. Ik word er al moe van als ik naar kijk. Maar ik snap heel goed dat het, in de huidige snelle tijd, nog wel eens waar zou kunnen zijn ook.
Interessant gegeven is dat sommige jongeren deze aannames en strategieën die daaruit voortkomen (je talent en passie vinden en volgen, de beste keuze(s) maken, niet stilzitten maar vooruitgaan) als enorm uitdagend ervaren, waar anderen ze als verlammend en stressvol ervaren. De 'ondernemers' in de serie worden positief geprikkeld om in actie te blijven, uitdagingen aan te gaan, CV's op te bouwen waar je U tegen zegt. Ik kijk oprecht met bewondering naar een jongeman, die op zijn 15e jaar al bezig was in de ICT en nu adviseur is op topniveau van bedrijven over de hele wereld. Hij straalt zo'n zelfverzekerdheid en wijsheid uit, ongelofelijk en inspirerend.
Anderen in de uitzending - en daar kijk ik overigens met evenveel bewondering naar - geven openlijk toe angstig te worden van de hoeveelheid keuzes. Zoals de freelance reporter, die wij volgen in haar gesprekken met anderen en zichzelf (op webcam), vind ik in al haar kwetsbaarheid stevig. Over hoe ze verstrikt raakt in het zoeken naar de juiste (beste) keuzes maken, de hoge eisen die zij zichzelf stelt, en de eigenlijke wens daaronder om meer stil te staan en tevreden te zijn. En de jonge vrouw met het dagboek, kunstenaar, die beschrijft hoe zij zichzelf beschermt tegen Facebook en andere internet-input, door de laptop en mobiel bewust uit te zetten. Omdat haar innerlijk leven niet rijmt met de altijd succesvolle, stralende wereld van haar internetvrienden.
Wat ik mij afvraag is of de angsten, twijfels en ondernemingszin die deze jonge mensen doormaken, ánders zijn dan hoe dat was voor mijn generatie rond die leeftijd, anders dan hoe dat voor mij persoonlijk was? Had ik als twintiger in de jaren 90 ook niet het idee dat er nog 'van alles mogelijk was', en tegelijkertijd de angst over 'maak ik wel de beste keuze'? Of is het nu toch écht anders, in dit tijdperk waarin de wereld met 1 muisklik voor je ogen ligt. Je haast niet kunt ontkomen aan succes-stories op internet en tv, wat er mogelijk is, wat er bereikt is, en wat er nog bereikt kan worden in een wereld "waar niets onmogelijk is, als je er maar voor gáát".
In de serie werd gezegd dat die succes-stories er vroeger ook wel waren, maar "je zag ze niet altijd". En als je iets niet ziet, dan meet je jezelf daar ook niet aan. Dan is het wellicht makkelijker om je eigen koers en maat te houden, i.p.v. die van anderen te volgen. In je eigen spiegelbeeld te kijken in plaats van die van anderen. En dat lijkt me dan wel weer een universeel thema, wat in elke generatie en in elk volwassenwordingsproces van een mens speelt: teruggaan naar je eigen kern en uitvinden 'wie ben ik? en wat wil ik dan eigenlijk?' En dát vervolgens naar buiten brengen, onafhankelijk van welke (positieve of negatieve) reactie van de omgeving je daarmee zult krijgen. Tevreden zijn met wie je bent. Dat dat precies goed is. Of dat nu 'succesvol' is (tov de huidige maatstaven), of niet. Het is 'jij', ten volle uit.
( Je snapt, ik schrijf dit stuk niet alleen voor de twintigers van nu, maar voor iedereen die met dit proces bezig is, mijzelf niet uitgesloten)
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
maandag 1 augustus 2011
Zomer inspiratie
Op zich is er weinig voor nodig om mij te inspireren en doen genieten in de zomer. De combinatie van zon, wat meer vrije tijd, ijs eten, de hond die het water inscheurt de bal achterna... Dat doet mij glimlachen, zonder meer. Vandaag was zeker zo'n dag. Ik was wel aan het werk, thuis achter de laptop, eigen tempo, koffie erbij, de de zon die zich na weken eindelijk weer eens achter de wolken voorbij durfde tonen. Ondanks de acties die ik doe voor onze Zomerbaak, is het toch allemaal wat rustiger op het werk. Ik kom eindelijk toe aan het editen van website teksten, zaken doordenken voor een nieuw design voor ons programma Leidinggeven aan Professionals, en eens een keer rustig lunchen met een collega.
In persoonlijke zin werd mij de afgelopen periode iets heel duidelijk: daar waar je verdriet niet voldoende toelaat, draai je ook de kraan dicht naar je levendigheid. Voor het volle genieten van het leven, voor volledige ontspanning in hoe het (leven) is. Zonder daarover in details te willen treden over het hoe en wat van dat verdriet (dat is iets ouds en iets persoonlijks) vind ik het inspirerend om dit te delen. Want je zou juist kunnen denken: als ik dat maar achter me laat, me daar niet zo door laat leiden, de 'denk maar positief' stroming, dat dan je leven vrolijker en fijner is. Niet dus, althans, zo ervaar ik dat.
Ik herken mij dus ook in de flaptekst van het zojuist uitgekomen boek van psychoanalyticus Darian Leader, Het nieuwe zwart, Rouw, melancholie en depressie. "Het nieuwe zwart toont aan dat rouw en melancholie de grondslag vormen van wat we nu depressiviteit noemen (...). Leader houdt een pleidooi voor het doorleven van ongeluk en tegen het hedendaagse streven naar geluk. Door beter inzicht te krijgen in reacties op verlies kunnen wij ons bevrijden van het idee dat we lijden aan een ziekte (die wij dan dus 'depressie' noemen, mk) en leren inzien dat zwaarmoedigheid een belangrijke functie vervult".
Misschien vind jij het een gekke switch van mij van 'genieten en inspiratie' naar 'verdriet en verlies doorleven' maar grappig genoeg horen ze dus bij elkaar. Geen genieten zonder toelaten van pijn. Of beter nog: het doorleven van pijn, en deze weer loslaten. Want uiteindelijk is pijn (verdriet, rouw om verlies, lichamelijke pijn) net zo goed de stroming van het leven als een geluksgevoel zoals de geboorte van je kind, een perfect projectresultaat of een geslaagd zangoptreden.
Wellicht een volgende keer meer hierover. Voor nu... geniet van wat de zomer jou aanreikt.
In persoonlijke zin werd mij de afgelopen periode iets heel duidelijk: daar waar je verdriet niet voldoende toelaat, draai je ook de kraan dicht naar je levendigheid. Voor het volle genieten van het leven, voor volledige ontspanning in hoe het (leven) is. Zonder daarover in details te willen treden over het hoe en wat van dat verdriet (dat is iets ouds en iets persoonlijks) vind ik het inspirerend om dit te delen. Want je zou juist kunnen denken: als ik dat maar achter me laat, me daar niet zo door laat leiden, de 'denk maar positief' stroming, dat dan je leven vrolijker en fijner is. Niet dus, althans, zo ervaar ik dat.
Ik herken mij dus ook in de flaptekst van het zojuist uitgekomen boek van psychoanalyticus Darian Leader, Het nieuwe zwart, Rouw, melancholie en depressie. "Het nieuwe zwart toont aan dat rouw en melancholie de grondslag vormen van wat we nu depressiviteit noemen (...). Leader houdt een pleidooi voor het doorleven van ongeluk en tegen het hedendaagse streven naar geluk. Door beter inzicht te krijgen in reacties op verlies kunnen wij ons bevrijden van het idee dat we lijden aan een ziekte (die wij dan dus 'depressie' noemen, mk) en leren inzien dat zwaarmoedigheid een belangrijke functie vervult".
Misschien vind jij het een gekke switch van mij van 'genieten en inspiratie' naar 'verdriet en verlies doorleven' maar grappig genoeg horen ze dus bij elkaar. Geen genieten zonder toelaten van pijn. Of beter nog: het doorleven van pijn, en deze weer loslaten. Want uiteindelijk is pijn (verdriet, rouw om verlies, lichamelijke pijn) net zo goed de stroming van het leven als een geluksgevoel zoals de geboorte van je kind, een perfect projectresultaat of een geslaagd zangoptreden.
Wellicht een volgende keer meer hierover. Voor nu... geniet van wat de zomer jou aanreikt.
zaterdag 30 april 2011
Thuis
Wat is het toch heerlijk om na een week hard werken (waarin ik in de mij bekende 'laptop-modus' verval) lekker in en om huis te rommelen: de was doen, met de hond lopen, bakkie koffie op ons favoriete terras in het dorp, lunchen, eindelijk die kast eens in elkaar zetten. Thuis zijn, en daar ook hélemaal zijn, met al je aandacht bij de gewone dingen, met alles in en om je heen. Dat lijkt heel aards en gewoon, dat is het ook, niks verhevens. Gewoon zijn. En tegelijktijd helpt dit letterlijk thuis-zijn, en daar met volle aandacht te zijn en doen, mij aan de herinnering van het alomvattende spirituele Thuis-Zijn, waar leraren ons over vertellen.
Lenne Gieles beschrijft het heel mooi als: Thuis zijn is '...leven vanuit je oorsprong. Je bent dan niet langer gefixeerd op, en overgeleverd aan de eisen van de buitenwereld. Zijn bepaalt van binnenuit wat je doet en laat. Dit Zijn is de grondslag van je dag en het vult je activiteit met rust en aandacht'. Prachtig beschreven hoe activiteit gevuld is met rust en aandacht. Er is daar geen splitsing in rust, en met volle aandacht aanwezig zijn, en actie. Terwijl we dat gewoonlijk wél doen: "eerst even dit afmaken / nog snel even die bellen / alleen nog taakje 103 af en dán ...", mag je neerploffen voor de tv. Eindelijk rust!
Wat zij ook beschrijft is dat het doen en laten vanuit Zijn geen reactie meer is op de buitenwereld, en wat die - in jouw beleving - aan je vraagt. Een vrij en creatief doen en laten, dus. En dat is niet een 'en nou ga ik doen wat ik wil'. Met een onderliggend subtiel, dan wel openlijk, aggressief gebaar van 'f*** the others!'.
Want dat is een andere splitsing die wij maken, vanuit onze psyche: dat als je jezelf vormgeeft vanuit de Zijnsgrond, helemaal tevoorschijnt komt, jezelf differentiëert, je niet meer in verbinding zou (kunnen) staan met de anderen, met de wereld. En dat 'jezelf zijn' dus per definitie een afzetten en afscheiden is van de ander. Hans Knibbe beschrijft de splitsing die wij maken tussen 'vorm' en 'verbinding' als volgt in zijn handboek Zijnsoriëntatie: 'Rusten in Zijn is de uitnodiging om het neurotische apart-zijn los te laten en weer in verbinding te zijn. Doen wat je wilt is de uitnodiging om het neurotisch vasthouden aan symbiotische verbinding los te laten en los te durven staan.'
En dan de opheffing van onze cruciale denkfout: 'In feite zijn het echter geen twee dingen. Ze hebben dezelfde wortel. Als we in Zijn rusten, zijn we zowel in verbinding als dat we doen wat we willen. Niet in de oppervlakkige zin 'lekker doen waar we zin in hebben', maar in de diepere betekenis van uitdrukking geven aan wie we in wezen zijn. Willen is al Zijn, het is Zijn in beweging'.
En dat geeft een werkelijk gevoel van heelheid, van vorm-in-verbinding zijn. Om af te sluiten met de woorden van Lenne Gieles (die overigens de workshop 'Thuis' geeft op 7 juni bij de Baak, dus als je nieuwsgierig bent geworden ...): 'Dit 'zijn wie je bent geeft je vervulling: je bent thuis.'
Lenne Gieles beschrijft het heel mooi als: Thuis zijn is '...leven vanuit je oorsprong. Je bent dan niet langer gefixeerd op, en overgeleverd aan de eisen van de buitenwereld. Zijn bepaalt van binnenuit wat je doet en laat. Dit Zijn is de grondslag van je dag en het vult je activiteit met rust en aandacht'. Prachtig beschreven hoe activiteit gevuld is met rust en aandacht. Er is daar geen splitsing in rust, en met volle aandacht aanwezig zijn, en actie. Terwijl we dat gewoonlijk wél doen: "eerst even dit afmaken / nog snel even die bellen / alleen nog taakje 103 af en dán ...", mag je neerploffen voor de tv. Eindelijk rust!
Wat zij ook beschrijft is dat het doen en laten vanuit Zijn geen reactie meer is op de buitenwereld, en wat die - in jouw beleving - aan je vraagt. Een vrij en creatief doen en laten, dus. En dat is niet een 'en nou ga ik doen wat ik wil'. Met een onderliggend subtiel, dan wel openlijk, aggressief gebaar van 'f*** the others!'.
Want dat is een andere splitsing die wij maken, vanuit onze psyche: dat als je jezelf vormgeeft vanuit de Zijnsgrond, helemaal tevoorschijnt komt, jezelf differentiëert, je niet meer in verbinding zou (kunnen) staan met de anderen, met de wereld. En dat 'jezelf zijn' dus per definitie een afzetten en afscheiden is van de ander. Hans Knibbe beschrijft de splitsing die wij maken tussen 'vorm' en 'verbinding' als volgt in zijn handboek Zijnsoriëntatie: 'Rusten in Zijn is de uitnodiging om het neurotische apart-zijn los te laten en weer in verbinding te zijn. Doen wat je wilt is de uitnodiging om het neurotisch vasthouden aan symbiotische verbinding los te laten en los te durven staan.'
En dan de opheffing van onze cruciale denkfout: 'In feite zijn het echter geen twee dingen. Ze hebben dezelfde wortel. Als we in Zijn rusten, zijn we zowel in verbinding als dat we doen wat we willen. Niet in de oppervlakkige zin 'lekker doen waar we zin in hebben', maar in de diepere betekenis van uitdrukking geven aan wie we in wezen zijn. Willen is al Zijn, het is Zijn in beweging'.
En dat geeft een werkelijk gevoel van heelheid, van vorm-in-verbinding zijn. Om af te sluiten met de woorden van Lenne Gieles (die overigens de workshop 'Thuis' geeft op 7 juni bij de Baak, dus als je nieuwsgierig bent geworden ...): 'Dit 'zijn wie je bent geeft je vervulling: je bent thuis.'
zaterdag 19 maart 2011
De Nieuwe Media-kloof
Angstvallig probeer ik bij te houden wat er allemaal mogelijk is aan Nieuwe Media, waarmee ik mijzelf, en dus ook mijn 'producten' (open programma's van de Baak), kan etaleren. Mijn blog is ook vanuit die gedachte ontstaan. En hoewel ik niet eens weet hoeveel (of hoe weinig) mensen mijn blog lezen - ik zou niet weten waar ik die statistieken moet vinden - toch heb ik het gevoel dat dit voor mij werkt. Het is eigenlijk een soort dagboek, of krantencolumn, maar dan op internet. Een leuke manier om iets te delen van mijzelf en mijn gedachtenkronkels.
Maar ja, er is ondertussen veeeel meer mogelijk en mijn manager en jonge teamleden bevelen aan vooral veel te twitteren, facebooken en communities op te starten om te 'crowd sourcen' en 'linken' en informatie te 'sharen'. De nieuwe vorm van marketing.
En echt, ik geloof er wel in, dat je op die manier gevonden wordt tegenwoordig. Ik zoek zelf tenslotte ook van alles op met 'google'. Maar op de een of andere manier ervaar ik een onoverbrugbare kloof tussen mij en die nieuwe media. En tussen mij en 'de jonge generatie'. Dat is best even schrikken, omdat ik niet 'oud' wil zijn, en toch... ik zou het het liefst laten bij Word, Power Point, email en een beetje surfen op internet. Gewoon die dingen die ik mijzelf aangeleerd heb, sinds de opkomst van de computer in mijn studententijd (de begin jaren 90 dus). Die goeie ouwe tijd waarin ik met veel gemak het toetsenbord bespeelde met de codes van Word Perfect, als een sonate van Mozart.
Ik verbaas me ook over mijzelf. Ik begrijp namelijk goed dat mensen van 60 en ouder afhaken, met alles wat van 'persoonlijk contact bij de balie' naar 'praten met de computer' is geworden. Met het moeten onthouden van 20 pincodes, passwords en inlogcodes voor bankzaken, email, websites, etc. Die je niet mag opschrijven, en die je daarom altijd door elkaar haalt of vergeet, omdat je op vele plekken dan maar (beveilingstechnisch heel fout) dezelfde passwords met steeds een ander opvolgingscijfer kiest. "Was het nou Haarlem1, 2 of 12???".
Ik snap die verwarring, het afhaken. Maar ik, ik ben 'nog maar 40' en voel me al een Oma in Internetland. Ik hou me vast aan de artikelen die ex-facebook-verslaafden in de krant schrijven over het deleten van hun account (en hoe moeilijk dat is, zowel technisch als psychologisch). Die opgelucht vermelden dat ze weer gaan deelnemen 'aan het echte leven'. Die blij zijn dat niet hun hele privé leven met foto's en al op internet meer te traceren is (door je moeder / ex / onbekende 'vrienden' maar ook door toekomstige werkgevers, die niet echt blij worden van een close-upje van jou "na een avond lekker doorzakken, wel te zien aan mijn wallen he?"). Door dit soort artikelen groeit mijn hoop, dat de hype van alles en iedereen volgen en vinden op internet weer gaat wegebben. Dat mensen weer écht contact durven aangaan. We elkaar opzoeken 'in real life'.
Tegelijkertijd zie ik natuurlijk ook dat ik mij achter deze hoop, en aanname van 'dat je dan pas echt contact hebt', verschuil met mijn steeds groter wordende angst 'dat ik er niet meer bijhoor' en dat ik 'als professional nu al afgeschreven ben'. Dus...
NOODKREET @welke Jonge Held dan ook, die mij de Nieuwe Media-Kloof over helpt wandelen. BELONING: ik kan een taart voor je bakken? (lekker ouderwets;)
ps je gelooft het NIET... nadat ik dit bericht heb opgeslagen heb ik ZELF, ja zelf, uitgevonden hoe ik aantal PAGEVIEWS kon toevoegen. Ik ben zooooo trots! (laat deze Oma maar praten... hulp heeft ze hoe dan ook nodig... wellicht psychologisch?)
Maar ja, er is ondertussen veeeel meer mogelijk en mijn manager en jonge teamleden bevelen aan vooral veel te twitteren, facebooken en communities op te starten om te 'crowd sourcen' en 'linken' en informatie te 'sharen'. De nieuwe vorm van marketing.
En echt, ik geloof er wel in, dat je op die manier gevonden wordt tegenwoordig. Ik zoek zelf tenslotte ook van alles op met 'google'. Maar op de een of andere manier ervaar ik een onoverbrugbare kloof tussen mij en die nieuwe media. En tussen mij en 'de jonge generatie'. Dat is best even schrikken, omdat ik niet 'oud' wil zijn, en toch... ik zou het het liefst laten bij Word, Power Point, email en een beetje surfen op internet. Gewoon die dingen die ik mijzelf aangeleerd heb, sinds de opkomst van de computer in mijn studententijd (de begin jaren 90 dus). Die goeie ouwe tijd waarin ik met veel gemak het toetsenbord bespeelde met de codes van Word Perfect, als een sonate van Mozart.
Ik verbaas me ook over mijzelf. Ik begrijp namelijk goed dat mensen van 60 en ouder afhaken, met alles wat van 'persoonlijk contact bij de balie' naar 'praten met de computer' is geworden. Met het moeten onthouden van 20 pincodes, passwords en inlogcodes voor bankzaken, email, websites, etc. Die je niet mag opschrijven, en die je daarom altijd door elkaar haalt of vergeet, omdat je op vele plekken dan maar (beveilingstechnisch heel fout) dezelfde passwords met steeds een ander opvolgingscijfer kiest. "Was het nou Haarlem1, 2 of 12???".
Ik snap die verwarring, het afhaken. Maar ik, ik ben 'nog maar 40' en voel me al een Oma in Internetland. Ik hou me vast aan de artikelen die ex-facebook-verslaafden in de krant schrijven over het deleten van hun account (en hoe moeilijk dat is, zowel technisch als psychologisch). Die opgelucht vermelden dat ze weer gaan deelnemen 'aan het echte leven'. Die blij zijn dat niet hun hele privé leven met foto's en al op internet meer te traceren is (door je moeder / ex / onbekende 'vrienden' maar ook door toekomstige werkgevers, die niet echt blij worden van een close-upje van jou "na een avond lekker doorzakken, wel te zien aan mijn wallen he?"). Door dit soort artikelen groeit mijn hoop, dat de hype van alles en iedereen volgen en vinden op internet weer gaat wegebben. Dat mensen weer écht contact durven aangaan. We elkaar opzoeken 'in real life'.
Tegelijkertijd zie ik natuurlijk ook dat ik mij achter deze hoop, en aanname van 'dat je dan pas echt contact hebt', verschuil met mijn steeds groter wordende angst 'dat ik er niet meer bijhoor' en dat ik 'als professional nu al afgeschreven ben'. Dus...
NOODKREET @welke Jonge Held dan ook, die mij de Nieuwe Media-Kloof over helpt wandelen. BELONING: ik kan een taart voor je bakken? (lekker ouderwets;)
ps je gelooft het NIET... nadat ik dit bericht heb opgeslagen heb ik ZELF, ja zelf, uitgevonden hoe ik aantal PAGEVIEWS kon toevoegen. Ik ben zooooo trots! (laat deze Oma maar praten... hulp heeft ze hoe dan ook nodig... wellicht psychologisch?)
dinsdag 14 december 2010
In imperfectie toont zich de ware mens
Oei, wat vind ik het toch moeilijk om 'imperfectie' te accepteren. Ik denk dan aan: dat ik fouten maak, dat ik het niet eens ben met iemands mening (die zelfs 'stom' vindt), dat ik nog steeds niet de website op orde heb gemaakt terwijl die nieuwe tekst al maanden in mijn hoofd zit, etc. Ik heb daar over zitten nadenken waarom dat toch is, dat ik imperfectie zo lastig vind om mee te dealen. En ook, wat dat dan is: imperfectie? Want: bestaat dat eigenlijk wel, of is dat een bedenksel in mijn hoofd?
Je zou kunnen zeggen dat imperfectie bestaat, als er ook perfectie bestaat als tegenpool. Maar, en hier begint het ingewikkelde spel: zowel perfectie als imperfectie zijn een subjectief begrip. Wat ik een prachtige trainingsdag vond, kan de ander benoemen als 'ik heb weinig nieuws geleerd'. Wat ik een 'dat heb ik echt veel te lang voor mij uitgeschoven' actie noem, ziet een ander als 'je hebt andere zaken opgepakt, en dus de juiste prioriteiten gesteld'. Waar ik me nog steeds groen en geel erger aan de superlelijk (dus niet-perfect) door mijn schoonpa afgezaagde kastjes bij ons op zolder, ziet mijn lief deze niet eens meer. "Fijn dat ze af zijn, he?!"
Kortom: absolute perfectie en imperfectie bestaan dus niet. PUNT. Hoeveel competentieprofielen we ook met elkaar afspreken, hoeveel KPI's, het blijft een persoonlijk gekozen norm voor 'de open werkelijkheid zelf' die nooit vast te leggen is.
Wat maakt dan dat ik zo'n last heb van imperfectie, terwijl het niet bestaat?! HAHA, dan kan ik er ook wel weer om lachen, terwijl toch... Mijn uitkomst is de volgende: perfectie en imperfectie zijn dezelfde polariteiten als gelijk vs. verschillend of samen vs. alleen. Als de ander iets anders vindt of doet dan ik zelf, en ik label dat dus onbewust direct als 'imperfect' ... zegt iets binnen in mij eigenlijk: "Jij moet hetzelfde vinden als ik, het doen zoals ik wil, want anders... sta ik alleen. En dat wil ik niet! Boehoe!"
Jaha, en DAT heb ik natuurlijk totaal niet door op de momenten dat ik uit mijn slof schiet, en vol vuur mijn kijk en gelijk op de trainingsdag /de werkvorm / de samenwerking / 'hoe je zolderkastjes moet afzagen' verdedig. Nee, want daar spring ik weg van het oh zo bedreigende 'daar sta ik alleen' gevoel. Dus, beste collega, klant, deelnemer, als je mij weer een keer fel uit de hoek ziet komen, glimlach dan naar de Kleine Mariette, die niet alleen wil staan ... en de Grote Mariette zal zich herpakken en je glimlach beantwoorden. "Oja, imperfectie bestaat niet".
Je zou kunnen zeggen dat imperfectie bestaat, als er ook perfectie bestaat als tegenpool. Maar, en hier begint het ingewikkelde spel: zowel perfectie als imperfectie zijn een subjectief begrip. Wat ik een prachtige trainingsdag vond, kan de ander benoemen als 'ik heb weinig nieuws geleerd'. Wat ik een 'dat heb ik echt veel te lang voor mij uitgeschoven' actie noem, ziet een ander als 'je hebt andere zaken opgepakt, en dus de juiste prioriteiten gesteld'. Waar ik me nog steeds groen en geel erger aan de superlelijk (dus niet-perfect) door mijn schoonpa afgezaagde kastjes bij ons op zolder, ziet mijn lief deze niet eens meer. "Fijn dat ze af zijn, he?!"
Kortom: absolute perfectie en imperfectie bestaan dus niet. PUNT. Hoeveel competentieprofielen we ook met elkaar afspreken, hoeveel KPI's, het blijft een persoonlijk gekozen norm voor 'de open werkelijkheid zelf' die nooit vast te leggen is.
Wat maakt dan dat ik zo'n last heb van imperfectie, terwijl het niet bestaat?! HAHA, dan kan ik er ook wel weer om lachen, terwijl toch... Mijn uitkomst is de volgende: perfectie en imperfectie zijn dezelfde polariteiten als gelijk vs. verschillend of samen vs. alleen. Als de ander iets anders vindt of doet dan ik zelf, en ik label dat dus onbewust direct als 'imperfect' ... zegt iets binnen in mij eigenlijk: "Jij moet hetzelfde vinden als ik, het doen zoals ik wil, want anders... sta ik alleen. En dat wil ik niet! Boehoe!"
Jaha, en DAT heb ik natuurlijk totaal niet door op de momenten dat ik uit mijn slof schiet, en vol vuur mijn kijk en gelijk op de trainingsdag /de werkvorm / de samenwerking / 'hoe je zolderkastjes moet afzagen' verdedig. Nee, want daar spring ik weg van het oh zo bedreigende 'daar sta ik alleen' gevoel. Dus, beste collega, klant, deelnemer, als je mij weer een keer fel uit de hoek ziet komen, glimlach dan naar de Kleine Mariette, die niet alleen wil staan ... en de Grote Mariette zal zich herpakken en je glimlach beantwoorden. "Oja, imperfectie bestaat niet".
zaterdag 18 september 2010
De vonk van theater
Soms komt alles bij elkaar: het spel, de dialogen die grappig ontroerend en pakkend zijn, de casting die klopt, heftig en intens gebruikt decor, en een goed script. Ik heb het over het theaterstuk "Plastische Vervorming", gespeeld door Het Arsenaal en Jetzt in de - nog in gebruik zijnde - HTM tramremise in Den Haag.
Gisteravond ... na een dollemansrit van huis naar Den Haag via een noodzakelijke omleiding langs Leiden omdat de A12 potdicht stond met 20 km file vanwege een ongeluk, en wij dus te laat gingen komen op de voorstelling, en ik zonder succes 1,5 uur rijdend door de regen een "relax, want we kunnen er toch niets aan doen"-mantra op mijzelf uitoefende ... genoten wij van deze voorstelling van ruim 1 uur en 3/4 uur.
Yes! En geen moment fladderde mijn aandacht weg, dacht ik aan: "goh, morgen moet ik zelf nog optreden... hoe ging dat 'loopje' ook al weer?" of "zouden we 1, 2 of geen bonnen hebben binnen gesleept?" of "hoe laat was het ook al weer klaar, want ik moet zo nodig plassen!". Niks van dat alles, ik zat ín het stuk, ín het verhaal, ín de spelers, ín de muziek. Dan moet er iets ontzettend kloppen, want ... zo mooi vind ik niet alle theaterstukken. Is het spel 'nét niet' of het verhaal gewoon heel vervelend. In dit stuk klopte het.
In "Plastische Vervorming" gaat het - in mijn ogen - over de ogenschijnlijk onzichtbare en onafhankelijke loop van levens en gebeurtenissen, een spel van toevalligheden. Terwijl als je goed kijkt, er loepzuivere samenloop van lijnen en pijnlijk confronterende kruispunten aan te wijzen zijn, die de verwevenheid en onderlinge afhankelijkheid van ons als mensen weer zo duidelijk maakt. Niets staat op zich. Alles blijkt anders te zijn als je goed kijkt. Niet per se mooier dan jezelf bedacht had, wel realistischer. En dat gebeurt er dan ook met de hoofdrolspeelster in het stuk: zij ontdekt de loop van de lijnen, de onderlinge verbondenheden, die een nieuw beeld van haar vader creëren, wie hij echt was en waarom hij de dingen deed zoals hij ze deed.
Dat brengt mij bij mijn eigen gedachtenpuzzel van deze week, die ontstond naar aanleiding van een interne Baak-training die op zijn zachts gezegd het een en ander bij mij losmaakte. Ik kwam erop uit dat wat er gebeurde in die training en wat ik daar verder te leren heb, te maken heeft met 'omgaan met imperfectie', ofwel realistisch worden over hoe het leven in elkaar zit. Het gaat erom dat iemand- dat kan ik zelf zijn of iemand anders - per definitie 'imperfect' is, omdat wij nooit kunnen voldoen aan de door ons zelf geschapen ideaalbeelden. Als mensen die: altijd goed, aardig, slim, precies, invoelend, eerlijk,.... zijn. Waardoor je het áltijd eens bent, elkaar snapt, aardig bent voor elkaar, geen conflicten hebt, elkaar geen pijn doet. Want zo 'perfect' zijn we nu eenmaal niet. Daar zijn we mens voor. En als je dat ziet, écht wilt en kunt zien, zie je het ware leven. In al zijn prachtige pijnlijkheid en raakbaarheid.
ps. wil jij ook naar dit stuk - zeker doen! - dan heb je nog tot eind oktober de kans.
meer info op: www.theatergroephetarsenaal.nl
Gisteravond ... na een dollemansrit van huis naar Den Haag via een noodzakelijke omleiding langs Leiden omdat de A12 potdicht stond met 20 km file vanwege een ongeluk, en wij dus te laat gingen komen op de voorstelling, en ik zonder succes 1,5 uur rijdend door de regen een "relax, want we kunnen er toch niets aan doen"-mantra op mijzelf uitoefende ... genoten wij van deze voorstelling van ruim 1 uur en 3/4 uur.
Yes! En geen moment fladderde mijn aandacht weg, dacht ik aan: "goh, morgen moet ik zelf nog optreden... hoe ging dat 'loopje' ook al weer?" of "zouden we 1, 2 of geen bonnen hebben binnen gesleept?" of "hoe laat was het ook al weer klaar, want ik moet zo nodig plassen!". Niks van dat alles, ik zat ín het stuk, ín het verhaal, ín de spelers, ín de muziek. Dan moet er iets ontzettend kloppen, want ... zo mooi vind ik niet alle theaterstukken. Is het spel 'nét niet' of het verhaal gewoon heel vervelend. In dit stuk klopte het.
In "Plastische Vervorming" gaat het - in mijn ogen - over de ogenschijnlijk onzichtbare en onafhankelijke loop van levens en gebeurtenissen, een spel van toevalligheden. Terwijl als je goed kijkt, er loepzuivere samenloop van lijnen en pijnlijk confronterende kruispunten aan te wijzen zijn, die de verwevenheid en onderlinge afhankelijkheid van ons als mensen weer zo duidelijk maakt. Niets staat op zich. Alles blijkt anders te zijn als je goed kijkt. Niet per se mooier dan jezelf bedacht had, wel realistischer. En dat gebeurt er dan ook met de hoofdrolspeelster in het stuk: zij ontdekt de loop van de lijnen, de onderlinge verbondenheden, die een nieuw beeld van haar vader creëren, wie hij echt was en waarom hij de dingen deed zoals hij ze deed.
Dat brengt mij bij mijn eigen gedachtenpuzzel van deze week, die ontstond naar aanleiding van een interne Baak-training die op zijn zachts gezegd het een en ander bij mij losmaakte. Ik kwam erop uit dat wat er gebeurde in die training en wat ik daar verder te leren heb, te maken heeft met 'omgaan met imperfectie', ofwel realistisch worden over hoe het leven in elkaar zit. Het gaat erom dat iemand- dat kan ik zelf zijn of iemand anders - per definitie 'imperfect' is, omdat wij nooit kunnen voldoen aan de door ons zelf geschapen ideaalbeelden. Als mensen die: altijd goed, aardig, slim, precies, invoelend, eerlijk,.... zijn. Waardoor je het áltijd eens bent, elkaar snapt, aardig bent voor elkaar, geen conflicten hebt, elkaar geen pijn doet. Want zo 'perfect' zijn we nu eenmaal niet. Daar zijn we mens voor. En als je dat ziet, écht wilt en kunt zien, zie je het ware leven. In al zijn prachtige pijnlijkheid en raakbaarheid.
ps. wil jij ook naar dit stuk - zeker doen! - dan heb je nog tot eind oktober de kans.
meer info op: www.theatergroephetarsenaal.nl
dinsdag 7 september 2010
Coachen vanuit contact
Vandaag bereid ik met mijn collega Godfried Ijsseling (http://godfriedijsseling.blogspot.com) de eerste module voor van een training voor beginnende coaches. Wat wil je leren als beginnende coach? Over het algemeen staat de leervraag "structuur van het coachingsgesprek" met stip op 1, ofwel: de vaardigheid om het gesprek vorm te geven en ergens "naartoe te werken". Logische vraag, als je hierin met gezond verstand praktijkervaring hebt opgedaan, maar een bepaald theoretisch kader en praktisch handvat mist. En dus niet goed weet waar een coachingsgesprek heen gaat en of dat met wat meer structuur gerichter zou zijn.
Het leuke is... dat weten wij (als meer ervaren coaches) ook nog steeds niet. Ja, wel over die handvatten, maar niet waar het coachingsgesprek heen gaat. Dat is namelijk zo oningevuld als het leven zelf. Uhuh! hoor ik je denken. Lekker dan! Doe ik daar een coach-opleiding voor? Ja en nee. Uiteraard bieden wij je methoden en structuur voor hoe je een gesprek kunt insteken. Zodat je aanpak bewust is en je bijv. met opzet aanstuurt op het vinden van "succesfactoren" en toewerkt naar een oplossing met de coachee voor diens nieuwe manier van handelen in een specifieke situatie.
Tegelijkertijd is onze visie: de relatie, het contact in het hier-en-nu, en daarin jouw houding als coach, is meer bepalend voor proces en resultaat, dan welke tool / methode / handvat dan ook. Als je je niet bewust bent van hoe jij kijkt, vanuit welke drijfveren jij coacht, welke (overdrachts)patronen kunnen opspelen bij jou in reactie op je klant... dan raak je alsnog verdwaald met je coachee in een onzichtbaar web van verwarring. Speel jij, voordat je het doorhebt, een rol in het verhaal van de ander, en de ander in jouw verhaal. In plaats van dat je met een open blik en open hart daadwerkelijk met de ander in contact staat en de intentie van iemand kunt 'zien' onder diens, soms minder fraaie of verhullende of afwerende, gedrag.
Dus ja, daar gaan we voor: het boven tafel krijgen van "jouw verhaal", jouw onderliggende drijfveren, overtuigingen, manier van kijken naar de wereld. Om vanuit daar te oefenen met een "open blik" waarmee je de ander werkelijk ontmoet i.p.v. vanuit een gekleurde bril. En dat vraagt van ons, als trainers, hetzelfde te doen: ook met de billen bloot en onze eigen verhalen op tafel hebben. Spannend maar ook zo "waarachtig" om te doen, dat ik er zin in heb. Coaches in spé, here we go!
Het leuke is... dat weten wij (als meer ervaren coaches) ook nog steeds niet. Ja, wel over die handvatten, maar niet waar het coachingsgesprek heen gaat. Dat is namelijk zo oningevuld als het leven zelf. Uhuh! hoor ik je denken. Lekker dan! Doe ik daar een coach-opleiding voor? Ja en nee. Uiteraard bieden wij je methoden en structuur voor hoe je een gesprek kunt insteken. Zodat je aanpak bewust is en je bijv. met opzet aanstuurt op het vinden van "succesfactoren" en toewerkt naar een oplossing met de coachee voor diens nieuwe manier van handelen in een specifieke situatie.
Tegelijkertijd is onze visie: de relatie, het contact in het hier-en-nu, en daarin jouw houding als coach, is meer bepalend voor proces en resultaat, dan welke tool / methode / handvat dan ook. Als je je niet bewust bent van hoe jij kijkt, vanuit welke drijfveren jij coacht, welke (overdrachts)patronen kunnen opspelen bij jou in reactie op je klant... dan raak je alsnog verdwaald met je coachee in een onzichtbaar web van verwarring. Speel jij, voordat je het doorhebt, een rol in het verhaal van de ander, en de ander in jouw verhaal. In plaats van dat je met een open blik en open hart daadwerkelijk met de ander in contact staat en de intentie van iemand kunt 'zien' onder diens, soms minder fraaie of verhullende of afwerende, gedrag.
Dus ja, daar gaan we voor: het boven tafel krijgen van "jouw verhaal", jouw onderliggende drijfveren, overtuigingen, manier van kijken naar de wereld. Om vanuit daar te oefenen met een "open blik" waarmee je de ander werkelijk ontmoet i.p.v. vanuit een gekleurde bril. En dat vraagt van ons, als trainers, hetzelfde te doen: ook met de billen bloot en onze eigen verhalen op tafel hebben. Spannend maar ook zo "waarachtig" om te doen, dat ik er zin in heb. Coaches in spé, here we go!
zondag 27 juni 2010
Lekker langzaam wandelen...
Vandaag de laatste dag van onze wandel-meditatiegroep. Het weer is stralend, onze groep klaar voor een heerlijke wandeling in de natuur van de Heuvelrug. Ik verheug me op een stevige wandeling afgewisseld met 'meditatie in beweging' (of noem het 'lichaamswerk', maar de naam 'werk' doet het geen eer aan). Maar nee, nadat we de eerste bocht om zijn gegaan, het bospad in, zegt onze lerares: "En wandel nu eens met volle aandacht, stap voor stap je voeten afwikkelend, zo langzaam dat je het wisselen van je gewicht van de ene naar de andere voet kunt volgen. En je elke stap de grond, en alles wat daar ligt, kunt voelen".
Tergend langzaam, stap voor stap, kruipen we vooruit, in mijn beleving dan. En dan is het zelfs nog weekend, een moment in de werkweek dat ik gewoonlijk ook niet zo per se hoef te haasten... En toch, mijn eerste gedachte, die zich toont in een welhaast priemende boze blik in de rug van mijn lerares die voorop loopt, is: "Wat gaat dit i-di-oot langzaam! Hoe moet ik dit volhouden...". En natuurlijk loopt er een wandelaar met hond ons met stevige passen voorbij, die ons 'lollig' toeroept: "Goh, ik dacht dat jullie vastgeroest zaten, haha" ;(
Maar ik ben ondertussen ook wel dusdanig getraind in meditatie en de daarbij behorende reflectie op mijzelf, dat ik me realiseer: Zó veel haast heb ik, zo weinig ben ik gewend écht stil te staan. Zonder doel te zijn. Niet vooruit gericht te zijn, maar alleen stap-voor-stap het nu ervaren. Ondertussen moet ik enorm gapen, en snap dus dat ik eigenlijk best moe ben, en ergens wel zin heb in vertraging. Confronterend en tegelijkertijd heel inzichtelijk: ik ben dus altijd onderweg, iets aan het doen, het tempo ophoudend van "ik ben iets aan het doen, hoor, ik ben op weg iets te bereiken, ik ben nuttig, hoor".
'Iets doen' is natuurlijk ook iets waar we op ons werk, en vaak terecht, op aangesproken worden: doelen stellen en resultaten behalen. Ergens naar op weg zijn: het afronden van een project, het ontwikkelen van een nieuw product, het behalen van omzet. Allemaal heel logische en zinnige dingen voor een organisatie die wil blijven bestaan.
De kunst is dan, voor mij (en ik denk voor velen met mij) om in die vooruitgerichte drive van het werken, de aandacht te ervaren in het moment. Hoe dan? Eenvoudige dingen als: je even te concentreren op je adem, of je voeten te voelen als je van de ene naar de andere kamer loopt, je koffie écht te proeven en niet tegelijkertijd je emails op je blackberry bekijken. Dat soort dingen. Eenvoudig en doeltreffend, zou ik bijna zeggen, maar dan niet om iets te bereiken, maar juist om even te 'zijn' in plaats van te 'doen'.
Als je meer wilt lezen over de kunst van 'tergend langzaam wandelen' ;) lees bijv. het boek van Thich Nhat Hahn, Wandelen in vreugde, een gids voor loopmeditatie (1998) of Meditatief wandelen (met CD, 2008) van dezelfde leraar en een leerling van hem, Nguyen Anh Huong.
Tergend langzaam, stap voor stap, kruipen we vooruit, in mijn beleving dan. En dan is het zelfs nog weekend, een moment in de werkweek dat ik gewoonlijk ook niet zo per se hoef te haasten... En toch, mijn eerste gedachte, die zich toont in een welhaast priemende boze blik in de rug van mijn lerares die voorop loopt, is: "Wat gaat dit i-di-oot langzaam! Hoe moet ik dit volhouden...". En natuurlijk loopt er een wandelaar met hond ons met stevige passen voorbij, die ons 'lollig' toeroept: "Goh, ik dacht dat jullie vastgeroest zaten, haha" ;(
Maar ik ben ondertussen ook wel dusdanig getraind in meditatie en de daarbij behorende reflectie op mijzelf, dat ik me realiseer: Zó veel haast heb ik, zo weinig ben ik gewend écht stil te staan. Zonder doel te zijn. Niet vooruit gericht te zijn, maar alleen stap-voor-stap het nu ervaren. Ondertussen moet ik enorm gapen, en snap dus dat ik eigenlijk best moe ben, en ergens wel zin heb in vertraging. Confronterend en tegelijkertijd heel inzichtelijk: ik ben dus altijd onderweg, iets aan het doen, het tempo ophoudend van "ik ben iets aan het doen, hoor, ik ben op weg iets te bereiken, ik ben nuttig, hoor".
'Iets doen' is natuurlijk ook iets waar we op ons werk, en vaak terecht, op aangesproken worden: doelen stellen en resultaten behalen. Ergens naar op weg zijn: het afronden van een project, het ontwikkelen van een nieuw product, het behalen van omzet. Allemaal heel logische en zinnige dingen voor een organisatie die wil blijven bestaan.
De kunst is dan, voor mij (en ik denk voor velen met mij) om in die vooruitgerichte drive van het werken, de aandacht te ervaren in het moment. Hoe dan? Eenvoudige dingen als: je even te concentreren op je adem, of je voeten te voelen als je van de ene naar de andere kamer loopt, je koffie écht te proeven en niet tegelijkertijd je emails op je blackberry bekijken. Dat soort dingen. Eenvoudig en doeltreffend, zou ik bijna zeggen, maar dan niet om iets te bereiken, maar juist om even te 'zijn' in plaats van te 'doen'.
Als je meer wilt lezen over de kunst van 'tergend langzaam wandelen' ;) lees bijv. het boek van Thich Nhat Hahn, Wandelen in vreugde, een gids voor loopmeditatie (1998) of Meditatief wandelen (met CD, 2008) van dezelfde leraar en een leerling van hem, Nguyen Anh Huong.
zaterdag 20 maart 2010
Gewoon mijzelf zijn
Opgelucht en uitgelaten kwam ik gisteren terug van een sessie bij mijn coach: hoera, ik mag gewoon mijzelf zijn! Niet omdat zij zei dat dat mag, maar omdat ik zelf weer inzag hoe ik daar de keuze in heb mijzelf te zijn, en precies te waarderen hoe ik ben. Ja, want zo zijn wij mensen nu eenmaal gebakken: dat we denken dat we niet onszelf kunnen zijn in relatie met anderen (al lijkt het bij sommigen van wel, maar daarover later meer...).
Wat was de kwestie: voor wie mijn vorige blog heeft gelezen zat, of zit, ik in een periode van enorme drive tot zaken bewerkstelligen, vanuit dat 'creatorschap' en de energie die dat losmaakt. Ik manage allerlei programma's tegelijkertijd, ben trainingen aan het ontwerpen, spring in spannende klussen met klanten, geef zelf training, neem beslissingen in teams... en verrek: wat gebeurt er een hoop! Ik geniet daarvan, van die flow, van de (kleine en grote) successen. Tegelijkertijd voel ik heus ook: er moet wel binnenkort een rustmoment komen, een break om even uit deze sneltrein te stappen die met volle vaart en eenpuntige doeltreffendheid door het landschap van de Baakse wereld raast.
Maar goed... ik maakte mijzelf en mijn gedrevenheid "fout", onder andere omdat mijn partner mij aansprak dat ik wel erg weinig aandacht voor haar, huis en hond vertoonde. En er wat bleekjes begon uit te zien. Klopt: die diesel van mij stopt niet zomaar, en als ik eenmaal aan de gang ben, zie of hoor ik ook weinig tot niets om mij heen. Ik noem het focus, zij noemt het 'afwezig zijn'. Voor haar bén ik dan ook afwezig, dus daar heeft ze een punt. Alleen: haar appèl hoorde ik als: ik moet dus 'anders zijn', eigenlijk: zijn zoals zij wil.
Kijk, en daar ga je dus de fout in als partner: denken te horen dat je niet jezelf kan zijn en dan maar voor de goede lieve vrede schipperen, aanpassen, je eigen behoefte opzij zetten, en jezelf fout maken dat je uberhaupt een andere behoefte hebt. Want onderhuids doe je natuurlijk toch gewoon je eigen ding, zo van: "schat, kom je nu mee naar de winkel?" - "jaha, ik kom eraan!", en dan pas een half uur later, vele emails en gedachten verder, achter je laptop vandaan gehold komen. Partner: stoom uit de oren. Ik: geïrriteerd, want "ik bén er toch nu?!". De collusie van het soort-van-samen-zijn is weer helemaal opgebouwd.
Mijn coach liet mij inzien dat het erom gaat helemaal te waarderen wie ik ben, die diesel die eenmaal op gang een sneltrein wordt, of, - zoals zij het beeldend voor zich zag - een fles champagne waar de kurk van afspringt en de bubbels eruit ploffen. En nóg een fles... en nog éen... PLOFFFFFF!!! En te zien dat ik daarin verschil van mijn partner, die zij omschreef als een 'rondborstige volle rode wijn' (mijn partner herkende zich hier helemaal in), en die op meer gemoedelijke wijze haar werk wil afhandelen, met her en der een pauze, daar waar ik niets ontziend doorstoom. En dan de kunst: elkaar helemaal in waarde te laten in hoe je bent, en (voor jou onbegrijpelijk of irritant) gedrag te accepteren, tenzij het jou of jullie relatie dusdanig hindert dat je het ter sprake moet brengen. Maar dan nog... de keuze ligt bij ieder om een handreiking te doen naar de ander, het bekende 'geven en nemen' in een relatie.
Bij mij gaan dus vaak de alarmbellen rinkelen (omdat ik het zelf zo goed ken!) als iemand zegt dat 'ie altijd de harmonie nastreeft. In essentie een prachtige waarde, maar streeft iemand naar harmonie uit angst om de ander kwijt te raken als 'ie zijn eigenheid ten volle laat zien, of als pure vrije waarde van afstemming in een groter geheel? Omgekeerd: iemand die met ferme termen aangeeft dat bij hem/haar "vrijheid op één staat", leeft die persoon ware vrijheid in besef van de inherente afhankelijkheid van anderen, of is het 'vrijheid op je eiland' en daarmee net zo min je eigenheid leven als de harmonie-zoeker?!
Ik heb het vast al eerder geschreven, maar jezelf zijn is je eigenheid ten volle leven IN RELATIE. In het besef van afhankelijkheid van anderen, in het zien dat jouw gedrag en keuzes invloed hebben op de ander. En dan zonder jezelf bij voorbaat weg te cijferen, of de ander weg te cijferen door 'op je eiland' te gaan zitten, in contact te treden. Je hebt altijd weer de keuze om vanuit die openheid de ander fris en nieuwsgierig te ontmoeten. Dat voelt voor mij écht als vrijheid leven...
donderdag 11 februari 2010
Creëren vanuit openheid
Ik ben 'op retraite' geweest. "Oh, is dat zoiets als: vier dagen op een kussentje zitten, eten in stilte, ergens op een afgelegen plek"?". Ja! "Dus je was lekker helemaal rustig geworden en nu ben je gewoon weer in de drukte van alledag gesprongen. Niks veranderd dus!". Nee!
Hoewel ik je (in mijn fantasie bedachte, en zeer wel mogelijke) reactie kan begrijpen, en het wel degelijk zo gegaan is met mij na menige retraite, is het nu ab-so-luut anders. "Ja-jaaaa!" hoor ik de cynische lezer denken. Ja echt. Ik leg het uit:
In de retraites die ik volg ligt de focus zeker en altijd op afstemmen op openheid, op Rusten in Zijn. Dus: alles laten zijn zoals het is, met een open blik kijken naar wat zich aandient. Alle referentiekaders laten vallen, je bekende wereld (die de psyche elke keer weer opbouwt en die je houvast geeft) laat je los. Vaak met de nodige angsten! "En daarna... gebeurt er dus niets?!".
Let op, nu komt de crux: daar, juist op dat punt, vanuit die "grondeloze grond", daar begint het pas! Daar ben jij Zelf aan zet. En ik zeg "Zelf" met een grote Z, omdat je daar gaat creëren, vormgeven, leven, als vrij Zelf, als Creator, als Koning. Niet als die "kleine ik" die zoekt naar bevestiging, die altijd weer de oude beelden (van pappa en mamma) plakt op de buitenwereld en inschat 'of ie veilig is of niet' voordat ie tevoorschijn komt. Nee, de Creator start vanuit openheid en spiegelt zich dus aan niets en niemand, die geeft vorm vanuit een innerlijke stroom van: dit is er te doen, dit heb IK te doen.
"Zweverig hoor!". Ik kan je zeggen: ik voel me alles BEHALVE zweverig. Ik wou dat ik je de ervaring kon overzenden in al jouw cellen via deze tekst ... maar dat is lastig. Ik voel me krachtiger dan ooit, gegrond als een dikke eikenboom, vol ideeën en plannen en lef. Ik ben beslister, duidelijker, contactvoller. Dat merk ik in hoe ik teamvergaderingen leid, in hoe ik keuzes maak in mijn (eindeloze) to do lijst, in hoe ik mijn partner benader.
Volgens mij is dit waar het om gaat, Doen wat je Wilt, ja, maar dan wel vanuit die 'open, frisse blik' zonder enige hang-up aan welk oud concept dan ook. Noem het: authentiek leiderschap, dienstbaar leiderschap, bezielend leiderschap, het ware ondernemerschap, creatorschap.
Gun ik iedereen hierom een retraite? Uhm, ja. Haalbaar? Wellicht niet. Maar begin 'gewoon' eens met alle oude beelden loslaten die je van jezelf en anderen hebt, elke dag weer, en start vanuit die 'open blik'. En kijk eens wat een effect dat heeft op je contacten, en op je resultaten. Ik kan alleen maar zeggen: Creator zijn, dat voelt als ... Powerrrrrrrrr.
Hoewel ik je (in mijn fantasie bedachte, en zeer wel mogelijke) reactie kan begrijpen, en het wel degelijk zo gegaan is met mij na menige retraite, is het nu ab-so-luut anders. "Ja-jaaaa!" hoor ik de cynische lezer denken. Ja echt. Ik leg het uit:
In de retraites die ik volg ligt de focus zeker en altijd op afstemmen op openheid, op Rusten in Zijn. Dus: alles laten zijn zoals het is, met een open blik kijken naar wat zich aandient. Alle referentiekaders laten vallen, je bekende wereld (die de psyche elke keer weer opbouwt en die je houvast geeft) laat je los. Vaak met de nodige angsten! "En daarna... gebeurt er dus niets?!".
Let op, nu komt de crux: daar, juist op dat punt, vanuit die "grondeloze grond", daar begint het pas! Daar ben jij Zelf aan zet. En ik zeg "Zelf" met een grote Z, omdat je daar gaat creëren, vormgeven, leven, als vrij Zelf, als Creator, als Koning. Niet als die "kleine ik" die zoekt naar bevestiging, die altijd weer de oude beelden (van pappa en mamma) plakt op de buitenwereld en inschat 'of ie veilig is of niet' voordat ie tevoorschijn komt. Nee, de Creator start vanuit openheid en spiegelt zich dus aan niets en niemand, die geeft vorm vanuit een innerlijke stroom van: dit is er te doen, dit heb IK te doen.
"Zweverig hoor!". Ik kan je zeggen: ik voel me alles BEHALVE zweverig. Ik wou dat ik je de ervaring kon overzenden in al jouw cellen via deze tekst ... maar dat is lastig. Ik voel me krachtiger dan ooit, gegrond als een dikke eikenboom, vol ideeën en plannen en lef. Ik ben beslister, duidelijker, contactvoller. Dat merk ik in hoe ik teamvergaderingen leid, in hoe ik keuzes maak in mijn (eindeloze) to do lijst, in hoe ik mijn partner benader.
Volgens mij is dit waar het om gaat, Doen wat je Wilt, ja, maar dan wel vanuit die 'open, frisse blik' zonder enige hang-up aan welk oud concept dan ook. Noem het: authentiek leiderschap, dienstbaar leiderschap, bezielend leiderschap, het ware ondernemerschap, creatorschap.
Gun ik iedereen hierom een retraite? Uhm, ja. Haalbaar? Wellicht niet. Maar begin 'gewoon' eens met alle oude beelden loslaten die je van jezelf en anderen hebt, elke dag weer, en start vanuit die 'open blik'. En kijk eens wat een effect dat heeft op je contacten, en op je resultaten. Ik kan alleen maar zeggen: Creator zijn, dat voelt als ... Powerrrrrrrrr.
woensdag 6 januari 2010
Geef weg wat je te geven hebt
Een geluksmoment, zomaar op een wandeling door het bos met mijn hond (wat vaak al een geluksmoment an sich is):
Drie jochies spreken mij aan, buiten, bij een uitstalling met een tafel, plastic Ikea bekertjes en een thermoskan: "Mevrouw, wilt u een kopje thee?". Blij verrast, maar met mogelijk een Hollands pruimenmondje zeg ik: "Tja, op zich wel, maar ik heb geen geld bij me...", er vanuit gaand dat deze drie jonge mannen - in de leeftijd 3 tot 5 jaar zo schat ik in - het ondernemerschap aan het beproeven zijn. Maar nee hoor, met een: "... het is gratis hoor" en drie blije gezichten die mij vragend aankijken, maken zij in één keer mijn dag goed.
Ik krijg eerst 'de beloning' aangeboden (een doos met kleine steentjes, waar ik er met zorg eentje uitpik). Om vervolgens met veel zorg (en oeps, met beetje sneeuw in de beker als deze op de grond valt) een kopje thee aangeboden te krijgen door jochie 1 (kleine potglazen op zijn bijziende kijkers). Mijn 'beloning' voor hun dienst geef ik met veel egards terug, en krijg van jochie 2 (het stoere vriendje van jochie 1, met lange lok en 'looks' waar de meiden nu al voor vallen;) een theedoos aangeboden waaruit ik mag kiezen uit meerdere smaken. Om van jochie 3 (het kleine broertje van jochie 1, even vuurrood haar als mijn Kooiker hondje, mooi gezicht met sproeten en stralende kijkers) een glimlach te mogen ontvangen waar elk hart van smelt. Vrolijk lachend en met een "bedankt jongens, succes met jullie café" loop ik terug naar huis.
Jee, denk ik. Zo makkelijk is het dus om iemands dag zonnig te maken: je biedt iets aan, zomaar, omdat je dat leuk vindt, je er zelf blij van wordt om daar mee bezig te zijn, en iemand anders geniet daarvan. Dat doet mij denken aan een interview in de Happinez (http://www.happinez.nl/) met een zeer ondernemende man Martijn Aslander (http://www.martijnaslander.nl/) , die zegt: "Verbind je met anderen, gebruik je talent als je kompas en wees niet bang eerst te geven voor je iets ontvangt. Zo bouw je mee aan een nieuwe economie." Zo richt hij nu ook zijn werkende leven in: hij geeft adviezen, workshops, presentaties, en laat de ontvangende partij bepalen wat hij/zij het waard vindt daarvoor te betalen.
Al zie ik mijzelf nog niet geheel op die wijze in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien, en ben ik waarschijnlijk een stuk behoudender dan deze snelle, ondernemende Martijn, toch spreekt zijn 'motto' mij aan. Als ik toch zo eens zou kunnen denken over 'werk', hoe zou dat uitpakken bij mij? Hoe zou ik mijn talent benoemen dat ik de wereld ga aanbieden, zomaar, vanuit 'rijkdomsbewustzijn'? Zou dat werkelijk kunnen, om zo tot een nieuwe ecomonie te komen, waarbij - zoals bij de drie kleine mannen uit mijn ontmoeting - geld overbodig wordt, en wij talent uitwisselen?
Drie jochies spreken mij aan, buiten, bij een uitstalling met een tafel, plastic Ikea bekertjes en een thermoskan: "Mevrouw, wilt u een kopje thee?". Blij verrast, maar met mogelijk een Hollands pruimenmondje zeg ik: "Tja, op zich wel, maar ik heb geen geld bij me...", er vanuit gaand dat deze drie jonge mannen - in de leeftijd 3 tot 5 jaar zo schat ik in - het ondernemerschap aan het beproeven zijn. Maar nee hoor, met een: "... het is gratis hoor" en drie blije gezichten die mij vragend aankijken, maken zij in één keer mijn dag goed.
Ik krijg eerst 'de beloning' aangeboden (een doos met kleine steentjes, waar ik er met zorg eentje uitpik). Om vervolgens met veel zorg (en oeps, met beetje sneeuw in de beker als deze op de grond valt) een kopje thee aangeboden te krijgen door jochie 1 (kleine potglazen op zijn bijziende kijkers). Mijn 'beloning' voor hun dienst geef ik met veel egards terug, en krijg van jochie 2 (het stoere vriendje van jochie 1, met lange lok en 'looks' waar de meiden nu al voor vallen;) een theedoos aangeboden waaruit ik mag kiezen uit meerdere smaken. Om van jochie 3 (het kleine broertje van jochie 1, even vuurrood haar als mijn Kooiker hondje, mooi gezicht met sproeten en stralende kijkers) een glimlach te mogen ontvangen waar elk hart van smelt. Vrolijk lachend en met een "bedankt jongens, succes met jullie café" loop ik terug naar huis.
Jee, denk ik. Zo makkelijk is het dus om iemands dag zonnig te maken: je biedt iets aan, zomaar, omdat je dat leuk vindt, je er zelf blij van wordt om daar mee bezig te zijn, en iemand anders geniet daarvan. Dat doet mij denken aan een interview in de Happinez (http://www.happinez.nl/) met een zeer ondernemende man Martijn Aslander (http://www.martijnaslander.nl/) , die zegt: "Verbind je met anderen, gebruik je talent als je kompas en wees niet bang eerst te geven voor je iets ontvangt. Zo bouw je mee aan een nieuwe economie." Zo richt hij nu ook zijn werkende leven in: hij geeft adviezen, workshops, presentaties, en laat de ontvangende partij bepalen wat hij/zij het waard vindt daarvoor te betalen.
Al zie ik mijzelf nog niet geheel op die wijze in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien, en ben ik waarschijnlijk een stuk behoudender dan deze snelle, ondernemende Martijn, toch spreekt zijn 'motto' mij aan. Als ik toch zo eens zou kunnen denken over 'werk', hoe zou dat uitpakken bij mij? Hoe zou ik mijn talent benoemen dat ik de wereld ga aanbieden, zomaar, vanuit 'rijkdomsbewustzijn'? Zou dat werkelijk kunnen, om zo tot een nieuwe ecomonie te komen, waarbij - zoals bij de drie kleine mannen uit mijn ontmoeting - geld overbodig wordt, en wij talent uitwisselen?
vrijdag 23 oktober 2009
Opgewonden twitteren
Vandaag is mijn vrije dag, althans, gewoonlijk is dat zo, maar vandaag haal ik een vakantiedag in. Enfin, omdat het toch een vrijdag is, gun ik mijzelf wat later op te staan en een uitgebreide wandeling met mijn hond te maken langs de landerijen hier in de buurt. Een schitterende dikke mist hangt deze ochtend in ons dorp (ha, wat klinkt dat heerlijk plattelands), waardoor het klinkt en voelt alsof je onder een soort kaasstolp loopt, als je snapt wat ik bedoel.
Mijn oren stonden deze morgen op 'gewaarzijn' - daar bedoel ik mee: ze stonden afgesteld op horen wat er allemaal om mij heen klinkt aan geluiden in plaats van op de dagelijkse uitzending van mijn altijd babbelende geest - en daardoor hoorde ik de vogels intens kwetteren en fluiten naar elkaar. Misschien hoorde ik het ook wel beter doordat het allemaal 'in die kaasstolp' bleef hangen, nuja, ik hoorde dus die vogels.
En ineens wist ik waar 'twitteren' vandaan was gekomen: dat was synoniem voor het gekwetter van de vogels, die elkaar dingen toeroepen vanuit de bomen waar zij in neergestreken zijn. Kleine berichtjes waarmee ze hun territorium duiden, wat er daar aan de hand is, en de ander naar zich toe lokken of juist van zich af houden.
Dus zoiets als:
@ Hé, BlackBird jij ook in die boom?
@ Ja, top lokatie hier. Zie jij dat vrouwtje daar?
@ Waag je daar niet aan, BB.
@ Hoezo!!!?
@ Gisteren zowat een oorlog uitgebroken om haar.
@ Okay, daar steek ik geen snavel tussen! Ik vlieg uit! Bye bye BlackBird
Nu ben ik zelf geen twitteraar, dus bovenstaande zal vast niet volgens de gangbare codes zijn. Maar dat maakt me eigenlijk niet zo uit. Het gaat mij meer om de gebeurtenis van opeens iets snappen vanuit spontane ervaring, in dit geval: het besluisteren van de vogels en de link zien met het getwitter op internet. Om mijn inzicht nog wel even te staven met feitelijke kennis, heb ik mijn Engelse woordenboek uit de kast gevist, om te verifiëren of de vertaling van 'twitter' in de buurt komt van mijn persoonlijke inschatting. Toen moest ik nog meer glimlachen:
twitter: I ww. tjilpen, sjilpen; met een pieperig stemmetje spreken, piepen; trillen van opwinding, giechelen; II zn. trilling, erg opgewonden.
Need I say more? Ik kan er niets aan doen, maar ik denk dat ik het twitteren nu toch maar overlaat aan mijn opgewonden collegas en mijzelf bezig houdt met de kunst van weloverdachte gedachtenslijpsels in mijn digitale dagboek ;)
Mijn oren stonden deze morgen op 'gewaarzijn' - daar bedoel ik mee: ze stonden afgesteld op horen wat er allemaal om mij heen klinkt aan geluiden in plaats van op de dagelijkse uitzending van mijn altijd babbelende geest - en daardoor hoorde ik de vogels intens kwetteren en fluiten naar elkaar. Misschien hoorde ik het ook wel beter doordat het allemaal 'in die kaasstolp' bleef hangen, nuja, ik hoorde dus die vogels.
En ineens wist ik waar 'twitteren' vandaan was gekomen: dat was synoniem voor het gekwetter van de vogels, die elkaar dingen toeroepen vanuit de bomen waar zij in neergestreken zijn. Kleine berichtjes waarmee ze hun territorium duiden, wat er daar aan de hand is, en de ander naar zich toe lokken of juist van zich af houden.
Dus zoiets als:
@ Hé, BlackBird jij ook in die boom?
@ Ja, top lokatie hier. Zie jij dat vrouwtje daar?
@ Waag je daar niet aan, BB.
@ Hoezo!!!?
@ Gisteren zowat een oorlog uitgebroken om haar.
@ Okay, daar steek ik geen snavel tussen! Ik vlieg uit! Bye bye BlackBird
Nu ben ik zelf geen twitteraar, dus bovenstaande zal vast niet volgens de gangbare codes zijn. Maar dat maakt me eigenlijk niet zo uit. Het gaat mij meer om de gebeurtenis van opeens iets snappen vanuit spontane ervaring, in dit geval: het besluisteren van de vogels en de link zien met het getwitter op internet. Om mijn inzicht nog wel even te staven met feitelijke kennis, heb ik mijn Engelse woordenboek uit de kast gevist, om te verifiëren of de vertaling van 'twitter' in de buurt komt van mijn persoonlijke inschatting. Toen moest ik nog meer glimlachen:
twitter: I ww. tjilpen, sjilpen; met een pieperig stemmetje spreken, piepen; trillen van opwinding, giechelen; II zn. trilling, erg opgewonden.
Need I say more? Ik kan er niets aan doen, maar ik denk dat ik het twitteren nu toch maar overlaat aan mijn opgewonden collegas en mijzelf bezig houdt met de kunst van weloverdachte gedachtenslijpsels in mijn digitale dagboek ;)
donderdag 8 oktober 2009
Coachend leiderschap: hype of houding?
Gisteren hadden we een meeting met het team van het programma Coachend Leiderschap. Alle koppen bij elkaar om na te denken over een nieuw ontwerp van dit programma. Niet dat het nu niet goed is, maar omdat we willen aanscherpen: waarom willen wij eigenlijk coachende leiders? wat draagt dat bij? wat is onze visie op coachend leiderschap en coaching? Om van daaruit weer eens met frisse en scherpe blik te kijken naar ons eigen programma. En of dat voldoende weerspiegelt waar wij voor staan.
Ik vind dit altijd heerlijke sessies: ideeën slijpen aan elkaar, zoeken naar eensgezindheid zonder de individuele gedachten 'af te doen', een gezamenlijke grond te zoeken van waaruit wij willen werken. Moe maar voldaan kwam ik deze meeting uit, vol vertrouwen dat wij gaan werken vanuit een nieuw ontwerp in 2010.
En waar kwamen we inhoudelijk dan op uit, ben je vast nieuwsgierig naar? De essentie van coachend leiderschap voor ons is dat je leert kijken naar de mens in plaats van de inhoud. Je iemand zelf oplossingen laat vinden voor zijn/haar vraagstukken. En je weet te bewegen in het spanningsveld van individuele doelen versus team/organisatiedoelen. Dat is wat iemand in onze training gaat leren.
Maar dan de vraag: waarom vinden wij coachend leiderschap eigenlijk belangrijk? Is het niet een hype, uit de jaren 80, en nu toch echt passé, niet meer nodig of niet meer passend in de huidige tijd. Waar weer meer nadruk komt op: resultaten, marges, targets, om als organisatie te overleven in een tijd van recessie?
Nee, coachend leiderschap is geen hype, menen wij, maar - nog steeds - een essentiële houding om als leider bij te dragen aan ontwikkeling en prestaties van mensen en daarmee de resultaten van organisaties. Want: de coachende leider spreekt haar medewerkers aan op eigen verantwoordelijkheid nemen, op ieders potentie problemen op te lossen en initiatieven te nemen, kortom: draagt bij aan verandering en innovatie in organisaties.
Ideaalplaatje? Te kort door de bocht? Wij vinden van niet. En ervaringen van coachende leiders uit het veld (bijv. Michiel den Ouden van Heinz, lees het artikel over 'coaching in organisaties' op www.debaak.nl/cl) sterken ons in onze mening. Coachend leiderschap leeft!
Reacties en jouw ervaringen met coachend leiderschap in organisaties zijn welkom op m.koster@debaak.nl. Ik bundel ze en zet ze op het net.
Ik vind dit altijd heerlijke sessies: ideeën slijpen aan elkaar, zoeken naar eensgezindheid zonder de individuele gedachten 'af te doen', een gezamenlijke grond te zoeken van waaruit wij willen werken. Moe maar voldaan kwam ik deze meeting uit, vol vertrouwen dat wij gaan werken vanuit een nieuw ontwerp in 2010.
En waar kwamen we inhoudelijk dan op uit, ben je vast nieuwsgierig naar? De essentie van coachend leiderschap voor ons is dat je leert kijken naar de mens in plaats van de inhoud. Je iemand zelf oplossingen laat vinden voor zijn/haar vraagstukken. En je weet te bewegen in het spanningsveld van individuele doelen versus team/organisatiedoelen. Dat is wat iemand in onze training gaat leren.
Maar dan de vraag: waarom vinden wij coachend leiderschap eigenlijk belangrijk? Is het niet een hype, uit de jaren 80, en nu toch echt passé, niet meer nodig of niet meer passend in de huidige tijd. Waar weer meer nadruk komt op: resultaten, marges, targets, om als organisatie te overleven in een tijd van recessie?
Nee, coachend leiderschap is geen hype, menen wij, maar - nog steeds - een essentiële houding om als leider bij te dragen aan ontwikkeling en prestaties van mensen en daarmee de resultaten van organisaties. Want: de coachende leider spreekt haar medewerkers aan op eigen verantwoordelijkheid nemen, op ieders potentie problemen op te lossen en initiatieven te nemen, kortom: draagt bij aan verandering en innovatie in organisaties.
Ideaalplaatje? Te kort door de bocht? Wij vinden van niet. En ervaringen van coachende leiders uit het veld (bijv. Michiel den Ouden van Heinz, lees het artikel over 'coaching in organisaties' op www.debaak.nl/cl) sterken ons in onze mening. Coachend leiderschap leeft!
Reacties en jouw ervaringen met coachend leiderschap in organisaties zijn welkom op m.koster@debaak.nl. Ik bundel ze en zet ze op het net.
vrijdag 14 augustus 2009
Helderheid na de vakantie
Beste lezers,
Mijn laatste blog was van 8 mei. Als jij/u mijn blog volgt: mijn welgemeende excuses dat ik zo lang niets heb geschreven. Ik maak het goed met een extra lang verhaal deze keer. Terugkijkend zie ik mijzelf in de maand juni steeds sneller werken, volgens een exponentiele curve (je weet wel, zo'n soort glijbaan, en dan omhoog), om de laatste klussen voor de zomervakantie 'af' te hebben.
Maar ja, denk ik nu: wat is af?! Is het drukken van 'send' op een email werkelijk een 'affe activiteit'? Want op die email volgt een reply, en een actie die daar weer op volgt. Is het versturen van een nieuwe website tekst voor je programma aan de webmaster 'een gedane zaak'? Nee, daarna komt het echte werk: kijken of er meer deelnemers op het programma af komen, of deze tekst ook nog aangepast dient te worden in onze flyer... Enfin, you got the point, om maar eens in goed Nederlands te zeggen.
In werk is niets zomaar af. Eigenlijk zoals het echte leven zelf: uit het een vloeit vanzelf het andere voort. Geen begin, geen eind. Als ik nu eens op die manier naar mijn werk kijk: er is geen begin en geen eind, alleen een levende stroom van 'gebeurtenissen', waar ik deel van uit maak, zou ik dan minder in die curve terecht komen? Ik denk het wel.
In de vakantie, waarin ik een fantastische rondreis door Zuid-West USA maakte, was mij al vanaf dat we het vliegtuig instapten duidelijk dat de enorme urgentie, die ik op alle werk-activiteiten had geplakt, minder groot was dan dat mijn hoofd er van gemaakt had. Tuurlijk, de acties moeten op zeker moment gebeuren, er valt denkwerk te verrichten over programma's herontwerpen, promoten etc, maar... alles draait door ook als ik er even níet mijn volle 100% aandacht op heb gericht. "Het doet zichzelf" zou je in Zijns-termen kunnen zeggen.
Dus zo zit ik deze ochtend te mijmeren over hoe ik mijn werk de komende maanden met meer gemak en minder 'grijperigheid' kan doen. Want, zo bedacht ik ook op deze heldere morgen (helder, zowel in mijn hoofd als om mij heen - ach, je zou eens moeten zien hoe prachtig de landerijen er hier bijliggen, rustig wakker wordend in de ochtendnevel, schapen paarden koeien nog in groepjes bij elkaar in de weide, en alleen de wandelaars met hond, waar ik er dus een van ben, op hun eerste ommetje elkaar groetend met een KPN-achtig 'mogguh')... je bent vast even de draad kwijt nu.
Even opnieuw starten: wat ik mij zonet bedacht, is dat werk iets is waar je jezelf in kunt uitdrukken. Je-ZELF dus. Ja, misschien voor jou een vanzelfsprekendheid als de zojuist genoemde koe in de wei, maar gek genoeg raak ik mijzelf vaak kwijt in werk. Ik leg het uit: daar waar ik van nature niet zo precies ben, soms gewoon lui, ben ik in mijn werk in extreme mate perfectionistisch en fanatiek. Het moet nú af en wel tot in de puntjes, nog éven doorpakken, dat idee. Dat is toch wel gek he? Dat je (of ik dus - maar ik denk dat velen dit herkennen) een deel van jezelf 'aan de kant zet' of 'vergeet' als je in de werk-modus beland.
Dat het niet zo gek is, dat dit gebeurd, is eigenlijk weer een blog apart, maar ik probeer het toch even kort met de uitleg dat wij allemaal, ieder op zijn/haar eigen manier, op een strategische, opgetrokken manier, in werk staan. Onbewust proberen we iets te bereiken dat we vroeger (denk aan: baby/kindertijd) gemist hebben. Aandacht, bevestiging, erkenning, genegenheid. En door, bijv. zoals ik, heel hard te werken, hopen dat alsnog te krijgen. Hoe schrijnend ook dat we dit doen, en daarmee onszelf voorbij hollen, of maar een deel van onszelf laten zien in werk (en dat geldt net zo hard in je liefdes-relatie of waar ook), kun je er ook wel om glimlachen: het beeld van jezelf dat als een kind opkijkt naar De Leidinggevende (of: Het Bedrijf, of Je Collega) als Goede Moeder. Of, als deze niet de bevestiging geeft die je wilt (in complimenten, leuke projecten of salaris) als De Foute Moeder.
Afsluitend: laten we dus proberen dat gevoel van losheid, dat je ongetwijfeld in je vakantie geproefd hebt, meenemen als we weer starten met werken. Het niet-opgetrokken, present en 'eigen' je werk vormgeven, of nog beter: laten ontstaan. Ik denk dat het een heel gezond effect heeft op elke medewerker, de samenwerking en het bedrijf. Let's try, folks!
Mijn laatste blog was van 8 mei. Als jij/u mijn blog volgt: mijn welgemeende excuses dat ik zo lang niets heb geschreven. Ik maak het goed met een extra lang verhaal deze keer. Terugkijkend zie ik mijzelf in de maand juni steeds sneller werken, volgens een exponentiele curve (je weet wel, zo'n soort glijbaan, en dan omhoog), om de laatste klussen voor de zomervakantie 'af' te hebben.
Maar ja, denk ik nu: wat is af?! Is het drukken van 'send' op een email werkelijk een 'affe activiteit'? Want op die email volgt een reply, en een actie die daar weer op volgt. Is het versturen van een nieuwe website tekst voor je programma aan de webmaster 'een gedane zaak'? Nee, daarna komt het echte werk: kijken of er meer deelnemers op het programma af komen, of deze tekst ook nog aangepast dient te worden in onze flyer... Enfin, you got the point, om maar eens in goed Nederlands te zeggen.
In werk is niets zomaar af. Eigenlijk zoals het echte leven zelf: uit het een vloeit vanzelf het andere voort. Geen begin, geen eind. Als ik nu eens op die manier naar mijn werk kijk: er is geen begin en geen eind, alleen een levende stroom van 'gebeurtenissen', waar ik deel van uit maak, zou ik dan minder in die curve terecht komen? Ik denk het wel.
In de vakantie, waarin ik een fantastische rondreis door Zuid-West USA maakte, was mij al vanaf dat we het vliegtuig instapten duidelijk dat de enorme urgentie, die ik op alle werk-activiteiten had geplakt, minder groot was dan dat mijn hoofd er van gemaakt had. Tuurlijk, de acties moeten op zeker moment gebeuren, er valt denkwerk te verrichten over programma's herontwerpen, promoten etc, maar... alles draait door ook als ik er even níet mijn volle 100% aandacht op heb gericht. "Het doet zichzelf" zou je in Zijns-termen kunnen zeggen.
Dus zo zit ik deze ochtend te mijmeren over hoe ik mijn werk de komende maanden met meer gemak en minder 'grijperigheid' kan doen. Want, zo bedacht ik ook op deze heldere morgen (helder, zowel in mijn hoofd als om mij heen - ach, je zou eens moeten zien hoe prachtig de landerijen er hier bijliggen, rustig wakker wordend in de ochtendnevel, schapen paarden koeien nog in groepjes bij elkaar in de weide, en alleen de wandelaars met hond, waar ik er dus een van ben, op hun eerste ommetje elkaar groetend met een KPN-achtig 'mogguh')... je bent vast even de draad kwijt nu.
Even opnieuw starten: wat ik mij zonet bedacht, is dat werk iets is waar je jezelf in kunt uitdrukken. Je-ZELF dus. Ja, misschien voor jou een vanzelfsprekendheid als de zojuist genoemde koe in de wei, maar gek genoeg raak ik mijzelf vaak kwijt in werk. Ik leg het uit: daar waar ik van nature niet zo precies ben, soms gewoon lui, ben ik in mijn werk in extreme mate perfectionistisch en fanatiek. Het moet nú af en wel tot in de puntjes, nog éven doorpakken, dat idee. Dat is toch wel gek he? Dat je (of ik dus - maar ik denk dat velen dit herkennen) een deel van jezelf 'aan de kant zet' of 'vergeet' als je in de werk-modus beland.
Dat het niet zo gek is, dat dit gebeurd, is eigenlijk weer een blog apart, maar ik probeer het toch even kort met de uitleg dat wij allemaal, ieder op zijn/haar eigen manier, op een strategische, opgetrokken manier, in werk staan. Onbewust proberen we iets te bereiken dat we vroeger (denk aan: baby/kindertijd) gemist hebben. Aandacht, bevestiging, erkenning, genegenheid. En door, bijv. zoals ik, heel hard te werken, hopen dat alsnog te krijgen. Hoe schrijnend ook dat we dit doen, en daarmee onszelf voorbij hollen, of maar een deel van onszelf laten zien in werk (en dat geldt net zo hard in je liefdes-relatie of waar ook), kun je er ook wel om glimlachen: het beeld van jezelf dat als een kind opkijkt naar De Leidinggevende (of: Het Bedrijf, of Je Collega) als Goede Moeder. Of, als deze niet de bevestiging geeft die je wilt (in complimenten, leuke projecten of salaris) als De Foute Moeder.
Afsluitend: laten we dus proberen dat gevoel van losheid, dat je ongetwijfeld in je vakantie geproefd hebt, meenemen als we weer starten met werken. Het niet-opgetrokken, present en 'eigen' je werk vormgeven, of nog beter: laten ontstaan. Ik denk dat het een heel gezond effect heeft op elke medewerker, de samenwerking en het bedrijf. Let's try, folks!
vrijdag 8 mei 2009
Werken in verbinding
Vandaag waren we met een grote groep, uit alle geledingen van onze organisatie, bij elkaar om de uitkomsten van een interne Ambitie & Cultuur survey te bespreken. Ik moet zeggen dat door bij elkaar te zijn en in verschillende samenstellingen steeds concreter te worden in: en wat gaan we nu daadwerkelijk (anders) doen vanuit de uitkomsten die we zien, het voor mij meest prangende punt 'verbinding' al meteen vorm kreeg. Het delen van de meningen, het met elkaar zoeken naar concrete uitwerkingen, en tijdens de sessie elkaar ook bevragen en scherp houden, voelt voor mij als verbinding aangaan. En ik merkte dat ook de uitkomsten in acties gedeeld werden, een lijn vormden.
Wat mij in de gesprekken weer duidelijk werd, is hoe zeer wij handelen vanuit vooropgestelde beelden en verwachtingen. En dan niet meer (durven) toetsen of deze wel kloppen, als we géén of een andere respons van de ander krijgen dan die we graag zouden willen krijgen. En dan vervolgens 'op je eiland gaan zitten', je eigen ding doen en je niet meer laten zien. Wat een gevoel van 'niet verbonden zijn' oplevert. Terwijl je daar naar zoekt. Hoe paradoxaal, hoe menselijk en herkenbaar voor mij.
Mijn voornemen is om in mijn werk (en uiteraard ook privé) - vanuit een sterk weten dat 'verbinding een gegeven is', maar dat wij dit door onze eigen gecreëerde illusies uit het oog verliezen - steeds weer de relatie aan te gaan. Blijven zeggen wat ik zie gebeuren, welk effect dat heeft, of iets mij aanspreekt of niet, hoe ik het zie, wat ik wil en niet wil. Naar mijn idee is dat de enige weg naar openheid en verbinding: door zelf open te staan, elk moment opnieuw, voor wat er gebeurt in relatie met de ander en je daarin te laten zien (Klopt, ik geloof dus niet zo in de aanpak van 'hoe wordt ik een rat?' ;)
Harry Starren zette dit ook mooi op scherp door aan te geven, dat we onze reacties meer naar het niveau van concreet gedrag en je mening geven kunnen brengen, dan (alleen) op gevoelsniveau te blijven zitten. Dus van 'ik word bang van je' of 'ik irriteer me' naar : 'ik hoor wat je zegt, maar ik zie dat heel anders' of 'ik zou graag willen dat je luistert als ik ...' etcetera. Daarbij noemde hij 'het waarderen van NEE' bij elkaar en dit ook te communiceren. Dus geen radiostilte of toch proberen iemand om te praten als hij aangeeft iets niet te willen, maar: 'bedankt voor je antwoord' terug te geven. Zodat een helder NEE kan bestaan, en er ruimte onstaat voor een oprecht JA, op een ander moment, voor een ander plan.
Kortom: verbinding ontstaat, of beter gezegd 'komt in het licht' op het moment dat we reageren op elkaar met precies dát wat er op dat moment aan de orde is. Ook, juist, je 'nee', wat je niet wilt of anders ziet. Dat is openheid, eerlijke feedback, en ware samenwerking. Okee, mensen, daar gaan we voor! Ik zéker.
Wat mij in de gesprekken weer duidelijk werd, is hoe zeer wij handelen vanuit vooropgestelde beelden en verwachtingen. En dan niet meer (durven) toetsen of deze wel kloppen, als we géén of een andere respons van de ander krijgen dan die we graag zouden willen krijgen. En dan vervolgens 'op je eiland gaan zitten', je eigen ding doen en je niet meer laten zien. Wat een gevoel van 'niet verbonden zijn' oplevert. Terwijl je daar naar zoekt. Hoe paradoxaal, hoe menselijk en herkenbaar voor mij.
Mijn voornemen is om in mijn werk (en uiteraard ook privé) - vanuit een sterk weten dat 'verbinding een gegeven is', maar dat wij dit door onze eigen gecreëerde illusies uit het oog verliezen - steeds weer de relatie aan te gaan. Blijven zeggen wat ik zie gebeuren, welk effect dat heeft, of iets mij aanspreekt of niet, hoe ik het zie, wat ik wil en niet wil. Naar mijn idee is dat de enige weg naar openheid en verbinding: door zelf open te staan, elk moment opnieuw, voor wat er gebeurt in relatie met de ander en je daarin te laten zien (Klopt, ik geloof dus niet zo in de aanpak van 'hoe wordt ik een rat?' ;)
Harry Starren zette dit ook mooi op scherp door aan te geven, dat we onze reacties meer naar het niveau van concreet gedrag en je mening geven kunnen brengen, dan (alleen) op gevoelsniveau te blijven zitten. Dus van 'ik word bang van je' of 'ik irriteer me' naar : 'ik hoor wat je zegt, maar ik zie dat heel anders' of 'ik zou graag willen dat je luistert als ik ...' etcetera. Daarbij noemde hij 'het waarderen van NEE' bij elkaar en dit ook te communiceren. Dus geen radiostilte of toch proberen iemand om te praten als hij aangeeft iets niet te willen, maar: 'bedankt voor je antwoord' terug te geven. Zodat een helder NEE kan bestaan, en er ruimte onstaat voor een oprecht JA, op een ander moment, voor een ander plan.
Kortom: verbinding ontstaat, of beter gezegd 'komt in het licht' op het moment dat we reageren op elkaar met precies dát wat er op dat moment aan de orde is. Ook, juist, je 'nee', wat je niet wilt of anders ziet. Dat is openheid, eerlijke feedback, en ware samenwerking. Okee, mensen, daar gaan we voor! Ik zéker.
donderdag 26 maart 2009
Lente
Vogels fluiten vroeg
Ik lig wakker
Ideeën door mijn hoofd
Doen doen doen
Onrust
Wat wil ontvouwen
Als ik niet-doe?
Laten ontstaan
Vanuit een stroom
In plaats van TO DO lijst
Net als de lente
Laten onspruiten
Veilig in de aarde
Komt dan boven de grond
Hapt naar adem, leeft
De natuur als voorbeeld
In eigen kleur, geur, smaak
Zonder bemoeienis
Ontstaat pracht
Uit zichzelf
Ik lig wakker
Ideeën door mijn hoofd
Doen doen doen
Onrust
Wat wil ontvouwen
Als ik niet-doe?
Laten ontstaan
Vanuit een stroom
In plaats van TO DO lijst
Net als de lente
Laten onspruiten
Veilig in de aarde
Komt dan boven de grond
Hapt naar adem, leeft
De natuur als voorbeeld
In eigen kleur, geur, smaak
Zonder bemoeienis
Ontstaat pracht
Uit zichzelf
donderdag 12 februari 2009
Emoties
Voor de mannen en vrouwen onder jullie die gruwen van praatjes over hormonen, emoties, etcetera is mijn tip: log nu uit! Lees niet verder! Stop!
Ik ben er namelijk achter gekomen hoe hormonen en bijbehorende emoties mijn besef van: 'ik kan iets' en 'ik wil iets' geheel van de aardbodem kan doen verdwijnen. Als we er gemakshalve even vanuit gaan dat het een feitelijkheid te noemen is, dat ik iets kan en wil, is het toch opmerkelijk dat ik elke maand ergens een diepe dip ervaar in mijn kundigheid in en zin hebben in UBERHAUPT IETS?!
Nu ik vanmorgen enigszins uit die dip gekropen ben en mijzelf richting computer gesleept heb om toch iets zinnigs uit mijn handen te laten komen (en laten we er gemakshalve ook maar even vanuit gaan, dat het delen van mijn hersenspinsels met jullie zinnig te noemen is... al is het alleen maar dat schrijven mij vaak in een plezierige flow brengt, dat hopelijk een doorstromend effect heeft op de andere werkzaamheden van deze werkdag), stel ik mijzelf - en jullie - maar eens de vraag die vaker in mijn hoofd heeft gespeeld:
Maken hormonen van vrouwen nu betere werknemers/leiders/professionals of slechtere? Best leuke vraagstelling he? Je zou kunnen zeggen: slechter, want op momenten als deze wil je eigenlijk alleen maar met een boek op de bank, met een bak chocola naast je als troost voor dat je je 'zooooo dom / zinloos / slap' (vul in naar eigen ervaring) voelt. En lekker huilen (als dat lukt... mij niet!). Mannen kunnen in die zin met een grotere gelijkmatigheid en gelijkmoedigheid door het leven gaan, en zijn daarmee een stabiele kracht op de werkvloer. Niks geen maandelijkse emoties die je van je benen zwiepen. Gewoon je ding doen! Je zou ook kunnen pleiten voor, dat vrouwen betere werknemers/leiders/professionals zijn, omdat ze - juist door de pieken en dalen in de hormoonspiegel met bijbehorende emotionele uitschieters - ze gevoeliger, afgestemder, etc. kunnen zijn, naar zichzelf en naar anderen. Daarmee ook meer mee kunnen buigen en voelen in verschillende soorten situaties. De 'zachtere kant' van leiderschap.
Wat ik me nu afvraag is: zou je alleen dit soort idiote vraagstellingen bedenken als je in zo'n hormonale schommeling zit? Nee he, want mannen stellen zich soms ook idiote dingen af. Toch...?
Ik ga maar eens 'aan het werk'!
ps. Toch nog een vraag opeens: kunnen vrouwen nu emotioneel intelligenter of on-intelligenter genoemd worden? Ben benieuwd wat Azwin en Annemiek daar van vinden, onze experts in Emotioneel Intelligent Leiderschap (www.debaak.nl/eil). Misschien zelf maar eens die test doen...
Ik ben er namelijk achter gekomen hoe hormonen en bijbehorende emoties mijn besef van: 'ik kan iets' en 'ik wil iets' geheel van de aardbodem kan doen verdwijnen. Als we er gemakshalve even vanuit gaan dat het een feitelijkheid te noemen is, dat ik iets kan en wil, is het toch opmerkelijk dat ik elke maand ergens een diepe dip ervaar in mijn kundigheid in en zin hebben in UBERHAUPT IETS?!
Nu ik vanmorgen enigszins uit die dip gekropen ben en mijzelf richting computer gesleept heb om toch iets zinnigs uit mijn handen te laten komen (en laten we er gemakshalve ook maar even vanuit gaan, dat het delen van mijn hersenspinsels met jullie zinnig te noemen is... al is het alleen maar dat schrijven mij vaak in een plezierige flow brengt, dat hopelijk een doorstromend effect heeft op de andere werkzaamheden van deze werkdag), stel ik mijzelf - en jullie - maar eens de vraag die vaker in mijn hoofd heeft gespeeld:
Maken hormonen van vrouwen nu betere werknemers/leiders/professionals of slechtere? Best leuke vraagstelling he? Je zou kunnen zeggen: slechter, want op momenten als deze wil je eigenlijk alleen maar met een boek op de bank, met een bak chocola naast je als troost voor dat je je 'zooooo dom / zinloos / slap' (vul in naar eigen ervaring) voelt. En lekker huilen (als dat lukt... mij niet!). Mannen kunnen in die zin met een grotere gelijkmatigheid en gelijkmoedigheid door het leven gaan, en zijn daarmee een stabiele kracht op de werkvloer. Niks geen maandelijkse emoties die je van je benen zwiepen. Gewoon je ding doen! Je zou ook kunnen pleiten voor, dat vrouwen betere werknemers/leiders/professionals zijn, omdat ze - juist door de pieken en dalen in de hormoonspiegel met bijbehorende emotionele uitschieters - ze gevoeliger, afgestemder, etc. kunnen zijn, naar zichzelf en naar anderen. Daarmee ook meer mee kunnen buigen en voelen in verschillende soorten situaties. De 'zachtere kant' van leiderschap.
Wat ik me nu afvraag is: zou je alleen dit soort idiote vraagstellingen bedenken als je in zo'n hormonale schommeling zit? Nee he, want mannen stellen zich soms ook idiote dingen af. Toch...?
Ik ga maar eens 'aan het werk'!
ps. Toch nog een vraag opeens: kunnen vrouwen nu emotioneel intelligenter of on-intelligenter genoemd worden? Ben benieuwd wat Azwin en Annemiek daar van vinden, onze experts in Emotioneel Intelligent Leiderschap (www.debaak.nl/eil). Misschien zelf maar eens die test doen...
zondag 11 januari 2009
Sneeuw
Vrijdagochtend liep ik langs de weilanden het landgoed in dat vlak bij ons huis ligt. De lucht kleurde tijdens de wandeling van licht-roze naar zacht-geel. Op de vlaktes om mij heen een prachtige laag sneeuw, waar ik vervolgens met mijn (uit de garage opgeviste, jarenlang niet gebruikte) snowboots doorheen knerpte. Hond Puk rende en holde door de sneeuw heen - alleen daar word je al vrolijk van - en aangezien de geuren door de sneeuw nog intenser worden, snuffelde ze elke vierkante meter af naar weer een nieuw onbekend spoor.
Het meest adembenemend waren de ijskristallen op de takken van de bomen, die als kleine verlichte flinters naar beneden hingen. Later begreep ik dat dit de mist was die aangevroren was aan de takken. Mijn hart jubelde (ja, sorry, dit is een heel ouderwets woord voor een blog, maar dit woord beschrijft nu eenmaal het beste wat er toen gebeurde in mij: jubelen!).
Ik weet nog dat ik dacht, die vrijdag, toen ik thuis kwam: ik MOET mijn blog nu schrijven, nu ik dat gevoel zo duidelijk te pakken heb. Maar: ik had een training voor te bereiden, voor een groep jonge adviseurs, die op zoek zijn naar inzichten over de voor hun spannende volgende loopbaanstap. Het leuke was dat door de wandeling, en doordat mijn hart zo opengeklapt was door de schoonheid van de omgeving, mijn voorbereiding in één stroom doorging. Iets waar ik al weken over had nagedacht, wat ik met hun wilde gaan doen, maar wat ergens blokkeerde in mijn gedachten en mijn vrees 'is dít het dan wel?'.
Door die wandeling wist ik weer: genieten! Dat is wat voor mij nodig is om in beweging te komen. Het helemaal beleven van de schoonheid van de natuur, of het opgaan in het samen-zingen met de andere zangers uit mijn koor, dat zijn vanzelfsprekende inspiratiebronnen die ook 'al het andere' bij mij in stroming brengen.
Dus die voorbereiding voor de training ging ineens als een trein. En je snapt dat ik gewoon erg nieuwsgierig ben naar wat deze jonge mensen in beweging brengt en motiveert. Dat ga ik volgende week ontdekken...
Het meest adembenemend waren de ijskristallen op de takken van de bomen, die als kleine verlichte flinters naar beneden hingen. Later begreep ik dat dit de mist was die aangevroren was aan de takken. Mijn hart jubelde (ja, sorry, dit is een heel ouderwets woord voor een blog, maar dit woord beschrijft nu eenmaal het beste wat er toen gebeurde in mij: jubelen!).
Ik weet nog dat ik dacht, die vrijdag, toen ik thuis kwam: ik MOET mijn blog nu schrijven, nu ik dat gevoel zo duidelijk te pakken heb. Maar: ik had een training voor te bereiden, voor een groep jonge adviseurs, die op zoek zijn naar inzichten over de voor hun spannende volgende loopbaanstap. Het leuke was dat door de wandeling, en doordat mijn hart zo opengeklapt was door de schoonheid van de omgeving, mijn voorbereiding in één stroom doorging. Iets waar ik al weken over had nagedacht, wat ik met hun wilde gaan doen, maar wat ergens blokkeerde in mijn gedachten en mijn vrees 'is dít het dan wel?'.
Door die wandeling wist ik weer: genieten! Dat is wat voor mij nodig is om in beweging te komen. Het helemaal beleven van de schoonheid van de natuur, of het opgaan in het samen-zingen met de andere zangers uit mijn koor, dat zijn vanzelfsprekende inspiratiebronnen die ook 'al het andere' bij mij in stroming brengen.
Dus die voorbereiding voor de training ging ineens als een trein. En je snapt dat ik gewoon erg nieuwsgierig ben naar wat deze jonge mensen in beweging brengt en motiveert. Dat ga ik volgende week ontdekken...
Abonneren op:
Posts (Atom)