Werken in verbinding

Vandaag waren we met een grote groep, uit alle geledingen van onze organisatie, bij elkaar om de uitkomsten van een interne Ambitie & Cultuur survey te bespreken. Ik moet zeggen dat door bij elkaar te zijn en in verschillende samenstellingen steeds concreter te worden in: en wat gaan we nu daadwerkelijk (anders) doen vanuit de uitkomsten die we zien, het voor mij meest prangende punt 'verbinding' al meteen vorm kreeg. Het delen van de meningen, het met elkaar zoeken naar concrete uitwerkingen, en tijdens de sessie elkaar ook bevragen en scherp houden, voelt voor mij als verbinding aangaan. En ik merkte dat ook de uitkomsten in acties gedeeld werden, een lijn vormden.
Wat mij in de gesprekken weer duidelijk werd, is hoe zeer wij handelen vanuit vooropgestelde beelden en verwachtingen. En dan niet meer (durven) toetsen of deze wel kloppen, als we géén of een andere respons van de ander krijgen dan die we graag zouden willen krijgen. En dan vervolgens 'op je eiland gaan zitten', je eigen ding doen en je niet meer laten zien. Wat een gevoel van 'niet verbonden zijn' oplevert. Terwijl je daar naar zoekt. Hoe paradoxaal, hoe menselijk en herkenbaar voor mij.
Mijn voornemen is om in mijn werk (en uiteraard ook privé) - vanuit een sterk weten dat 'verbinding een gegeven is', maar dat wij dit door onze eigen gecreëerde illusies uit het oog verliezen - steeds weer de relatie aan te gaan. Blijven zeggen wat ik zie gebeuren, welk effect dat heeft, of iets mij aanspreekt of niet, hoe ik het zie, wat ik wil en niet wil. Naar mijn idee is dat de enige weg naar openheid en verbinding: door zelf open te staan, elk moment opnieuw, voor wat er gebeurt in relatie met de ander en je daarin te laten zien (Klopt, ik geloof dus niet zo in de aanpak van 'hoe wordt ik een rat?' ;)
Harry Starren zette dit ook mooi op scherp door aan te geven, dat we onze reacties meer naar het niveau van concreet gedrag en je mening geven kunnen brengen, dan (alleen) op gevoelsniveau te blijven zitten. Dus van 'ik word bang van je' of 'ik irriteer me' naar : 'ik hoor wat je zegt, maar ik zie dat heel anders' of 'ik zou graag willen dat je luistert als ik ...' etcetera. Daarbij noemde hij 'het waarderen van NEE' bij elkaar en dit ook te communiceren. Dus geen radiostilte of toch proberen iemand om te praten als hij aangeeft iets niet te willen, maar: 'bedankt voor je antwoord' terug te geven. Zodat een helder NEE kan bestaan, en er ruimte onstaat voor een oprecht JA, op een ander moment, voor een ander plan.
Kortom: verbinding ontstaat, of beter gezegd 'komt in het licht' op het moment dat we reageren op elkaar met precies dát wat er op dat moment aan de orde is. Ook, juist, je 'nee', wat je niet wilt of anders ziet. Dat is openheid, eerlijke feedback, en ware samenwerking. Okee, mensen, daar gaan we voor! Ik zéker.

Vakantievlucht?

Met deze wat druilerige dagen is het toch niet zo gek dat ik verlangend uitkijk naar een zonnig oord waar ik heen kan vliegen en mij kan laten omhullen door warmte?! Grappig genoeg betrap ik mijzelf erop dat dit verlangen voortkomt uit 'even weg willen zijn waar ik ben'. Opladen, de moeheid van een halfjaar drukte van mij af laten glijden, mij laten koesteren door de zon, die oneindige warmte uitstraalt.
Zonder vakantie 'fout' te willen maken, kan ik toch wel instemmen met de opmerking van een Costaricaan die wij ooit ontmoetten op een schitterende rondreis door Costa Rica: 'holiday? I never go on holiday! it is beautiful right here where I am!'. Hij bedoelde dit misschien heel letterlijk, zo van: 'dit land is zo prachtig, waarom zou ik elders heen gaan'? Maar als je het een laagje dieper interpreteert, zegt deze man ook: 'waarom weggaan van 'hier' (= jezelf), als je inziet dat 'hier' prachtig is.'
Huh!? Moe zijn, prachtig? Ja, je denkt misschien: die Mariëtte heeft haar zonnebril al op - een roze bril zeker - en ziet de wereld niet helemaal meer scherp. Toch wel. Als je kijkt vanuit het perspectief dat elke vorm (dus ook moeheid) een manifestatie is van 'de openheid zelf' (je kunt dit ook: licht, bewustzijn of Zijn) noemen, is het al helemaal perfect zoals het is. Dan wil je, nee hoef je, nergens anders meer naartoe dan waar je bent. Je bent 'thuis' (bij jezelf).
En hiermee geland op mijn eigen grond... boek ik lekker een reisje naar Egypte. Zon, mmm!
ps. wil je kennismaken met deze visie van 'thuis komen', kijk dan eens op: http://www.zijnsorientatie.nl/; een beter reisgezelschap kun je niet treffen!