Een heerlijke dag training achter de rug met een stel heel gemotiveerde loopbaancoaches-in-opleiding. Behalve dat die groep mensen met gretigheid aan het leren was, stond ook mijn leerproces niet stil en genoot ik met volle teugen. Van het in beweging komen en in beweging brengen van jezelf en de klant. Hoe lijf en hart en hoofd daar állemaal in mee (moeten) doen om tot afstemming te komen.
Zoiets als 'intuïtie' - en hoe je als loopbaancoach daarmee koers volgt in een gesprek - krijgt daarmee opeens iets tastbaars: je zet alle kanalen open - en dus niet alleen je 'denken', waar wij in de Westerse maatschappij zo op gericht zijn (als je goed kijkt zie je ons allemaal voor 99% van de dag rondrennen als 'kop zonder kip'). Ons denken is vaak gericht op het verleden: concepten, beelden over de wereld: zo zit het! zo heb ik dat geleerd! zo werkt dat! Dat geeft weinig ruimte aan vernieuwing, aan meegaan in het moment.
Het hart, daarentegen, is alleen maar in het moment, in het hier en nu. Het staat voor 'voelen', maar dan in de breedste zin van het woord. Voelen in de zin van: je verbonden weten, met jezelf, de ander en met een 'weten' dat je denken overstijgt. Soms denken we dat we iets willen, maar als we ons hart raadplegen, weten we: nee, toch niet. Of andersom. Dan ontdek je dat je over een hobbel heenmoet, om dat te zeggen dat écht aan de orde is. Je brein had daar al een paadje omheen bedacht, waarom dat toch niet verstandig zou zijn. Herkenbaar, voor veel coaches, denk ik, als het gaat om iets dat je aanvoelt in het gesprek, en toch niet aangaat omdat je het spannend vindt om in de 'hitte van de waarheid' te gaan staan.
Het is steeds een samenspel van hart en hoofd om tot de juiste beslissing te komen, tot de passende vraag aan je klant, tot de kloppende interventie als trainer, tot de beste manier van je partner aanspreken, etc. Om tot handelen te komen heb je de rest van je lijf nodig, waar je handen en voeten letterlijk en figuurlijk staan voor het in beweging komen en vorm geven aan wat je wilt.
Wat mij zo raakte in de (theater/stem/bewegings-)oefeningen die Hans (de trainer) met ons deed, is dat juist die integratie van lijf-hart-hoofd zoveel meer teweeg brengt en inzicht geeft dan wat je 'denken' alleen kan bedenken. Alles doet mee. En dát maakt het zo inspirerend. Ja, doe mij nog maar zo'n dag...!
Posts tonen met het label inspiratie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label inspiratie. Alle posts tonen
woensdag 3 december 2008
dinsdag 11 november 2008
Daar ga ik dan...
Poeh... inspiratie, daar schrijft iedereen al over. Adem in, adem uit, in-spirare! Toch zet ik de eerste schreden op mijn persoonlijke blog. Mijn reden om dit blog te starten is tweeledig:
Ten eerste wil ik graag het voorbeeld volgen van de 'jongeren' om mij heen, om het medium internet te benutten voor het delen van je ideeën. Jawel, ik voel me nog jong, maar nee, ik ben niet van de generatie die vanaf de wieg is opgegroeid met de computer, internet, webcam, blogs, Skype en Second Life. Voor mij is opdoen van kennis nog steeds gekoppeld aan boeken (niets mooiers dan een kers-vers boek in je handen houden en al lezend en strepend door de gedachtenspinsels van de schrijver en die van jezelf te reizen). Ik vind elkaar ontmoeten in de kroeg en bijpraten onder het genot van een glas wijn of bak koffie toch nog steeds verbindender dan het sturen van een email of het op 'ja, ik wil' klikken van een uitnodiging op Linked In.
Toch ervaar ik ook de inspiratie, en verbinding, van het internet en al haar mogelijkheden. En daar kom ik op mijn tweede reden om een blog te starten: ik ben bij uitstek iemand die graag anderen spreekt en kennis wil delen. Waarom iets in je eentje uitvinden, en er vervolgens alleen zélf je voordeel mee doen? Of in je eentje ronddobberen in een stuurloze boot, terwijl er vele virtuele schippers met je mee varen, en je op ideeën kunnen brengen om weer op koers te geraken (in je werk of leven, waar we tenslotte allemaal wel eens vastlopen of piekeren over problemen, die er uiteindelijk niet blijken te zijn, als je het eens van een andere kant bekijkt!). Dus daarom dacht ik: ja, een blog! Ga die drempel over, Mevrouw Koster, en deel, bespreek, inspireer en laat je inspireren. Adem in(ternet), adem uit.
Ten eerste wil ik graag het voorbeeld volgen van de 'jongeren' om mij heen, om het medium internet te benutten voor het delen van je ideeën. Jawel, ik voel me nog jong, maar nee, ik ben niet van de generatie die vanaf de wieg is opgegroeid met de computer, internet, webcam, blogs, Skype en Second Life. Voor mij is opdoen van kennis nog steeds gekoppeld aan boeken (niets mooiers dan een kers-vers boek in je handen houden en al lezend en strepend door de gedachtenspinsels van de schrijver en die van jezelf te reizen). Ik vind elkaar ontmoeten in de kroeg en bijpraten onder het genot van een glas wijn of bak koffie toch nog steeds verbindender dan het sturen van een email of het op 'ja, ik wil' klikken van een uitnodiging op Linked In.
Toch ervaar ik ook de inspiratie, en verbinding, van het internet en al haar mogelijkheden. En daar kom ik op mijn tweede reden om een blog te starten: ik ben bij uitstek iemand die graag anderen spreekt en kennis wil delen. Waarom iets in je eentje uitvinden, en er vervolgens alleen zélf je voordeel mee doen? Of in je eentje ronddobberen in een stuurloze boot, terwijl er vele virtuele schippers met je mee varen, en je op ideeën kunnen brengen om weer op koers te geraken (in je werk of leven, waar we tenslotte allemaal wel eens vastlopen of piekeren over problemen, die er uiteindelijk niet blijken te zijn, als je het eens van een andere kant bekijkt!). Dus daarom dacht ik: ja, een blog! Ga die drempel over, Mevrouw Koster, en deel, bespreek, inspireer en laat je inspireren. Adem in(ternet), adem uit.
Abonneren op:
Posts (Atom)