Aangemoedigd door mijn zeer gewaardeerde collega Jos (social media expert) middels zijn email aan ons bloggers van de Baak over criteria voor een goeie blog - waag ik mij vandaag aan een nieuw bericht. Hij noemde diverse criteria, ook inhoudelijke (waar ik me maar even niet druk om maak, want als je mijn blog niet leuk / leesbaar / actueel vind) dan klik je gewoon rustig weg. Ik neem het je niet kwalijk... Waar ik mij door Jos met name liet aanspreken was het criterium: frequentie. Oftewel, zegt Jos: "een succesvolle blog betekent dat je minimaal eens per week of twee weken een nieuwe blog schrijft."
OEPS! Mijn laatste blog stamt uit december, en daarvoor was al het maanden blog-stilte. Writersblock? Druk geweest? Griep? Nee, Mariëtte, dat zijn natuurlijk geen redenen voor het afwezig zijn in het digitale universum. En niet alleen Jos en de social media wetten schrijven dit voor, nee, ook uit monde van menig boekenschrijver heb ik dit de laatste tijd vernomen. Het is een misvatting te denken dat je, om te kunnen schrijven, 'inspiratie moet krijgen'. Want dan is het soms lang wachten! Nee, zeiden die schrijvers (die ik zag op DWDD, Omroep Max... oh sorry, dat was omdat ik ziek thuis was, dan.... ok, laat maar): schrijven vraagt om discipline en regelmaat. Opstaan op hetzelfde tijdstip, achter je laptop, beginnen, doorgaan, volhouden, tot er letters op papier staan.
Nu is het bij schrijvers van boeken wel weer een ander proces dan bij een blog, denk ik, omdat een boek geschreven en ge-edit en weer herschreven etc wordt, tot het 'perfect is'. Een blog onstaat meer in de flow van de gedachtenstroom van de bedenker, en wordt (minimaal) ge-edit. Dan moet het in één keer 'af' en 'leuk' zijn. Of niet? Mag een blog soms ook stom zijn, maar wel voldoen aan het criterium 'tijd'? Zo van: Beste lezers, daar ben ik weer. Of je het nu leuk vindt of niet! Toegegeven: ik vind ook niet álle (hoewel wel de meeste) columns leuk van Renske in het NRC. Maar het is toch weer fijn haar zowat elke dag even te ontmoeten. En te glimlachen om de grappige dingen die zij beschrijft van haar dagelijks leven.
Discipline dus. Niet wachten tot de inspiratie mij toevalt. Ik ben benieuwd of ik me daar aan kan houden. Jullie gaan het merken.
ps. nog een filmpje van het internet over 'how to overcome a writersblock'... gaat jouw creativiteit niet weer stromen van deze grappige semi-serieuze Rose?
vrijdag 16 maart 2012
vrijdag 16 december 2011
Spiegeltje, spiegeltje...
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
Gisteren bekeek ik, net als een aantal collegas (zo ontdek ik via Twitter) de documentaire van de VPRO De BV IK. Hierin ontmoet je jonge mensen tussen 20 en 30 jaar, sommigen twijfelend en angstig over de hoeveelheid mogelijkheden en informatie die op hun afkomt en het maken van 'dé beste keuze'. Anderen die - schijnbaar - zonder enige aarzeling hun passie volgen, eigen ondernemingen starten en de wereld verovereren als jonge helden.
Ik kijk zowel met bewondering als schrik naar de wereld van deze jonge mensen, en de eisen die zij zichzelf (en/of hun ouders, de maatschappij aan hun) stellen vanuit aannames als: "de wereld ligt aan je voeten, dus als je niet succesvol bent, ligt dat echt aan jezelf". En uitspraken in de trant van: "ik kan niet achterover leunen en tevreden zijn", omdat dat 'de dood is' voor je innoverend vermogen. Ik word er al moe van als ik naar kijk. Maar ik snap heel goed dat het, in de huidige snelle tijd, nog wel eens waar zou kunnen zijn ook.
Interessant gegeven is dat sommige jongeren deze aannames en strategieën die daaruit voortkomen (je talent en passie vinden en volgen, de beste keuze(s) maken, niet stilzitten maar vooruitgaan) als enorm uitdagend ervaren, waar anderen ze als verlammend en stressvol ervaren. De 'ondernemers' in de serie worden positief geprikkeld om in actie te blijven, uitdagingen aan te gaan, CV's op te bouwen waar je U tegen zegt. Ik kijk oprecht met bewondering naar een jongeman, die op zijn 15e jaar al bezig was in de ICT en nu adviseur is op topniveau van bedrijven over de hele wereld. Hij straalt zo'n zelfverzekerdheid en wijsheid uit, ongelofelijk en inspirerend.
Anderen in de uitzending - en daar kijk ik overigens met evenveel bewondering naar - geven openlijk toe angstig te worden van de hoeveelheid keuzes. Zoals de freelance reporter, die wij volgen in haar gesprekken met anderen en zichzelf (op webcam), vind ik in al haar kwetsbaarheid stevig. Over hoe ze verstrikt raakt in het zoeken naar de juiste (beste) keuzes maken, de hoge eisen die zij zichzelf stelt, en de eigenlijke wens daaronder om meer stil te staan en tevreden te zijn. En de jonge vrouw met het dagboek, kunstenaar, die beschrijft hoe zij zichzelf beschermt tegen Facebook en andere internet-input, door de laptop en mobiel bewust uit te zetten. Omdat haar innerlijk leven niet rijmt met de altijd succesvolle, stralende wereld van haar internetvrienden.
Wat ik mij afvraag is of de angsten, twijfels en ondernemingszin die deze jonge mensen doormaken, ánders zijn dan hoe dat was voor mijn generatie rond die leeftijd, anders dan hoe dat voor mij persoonlijk was? Had ik als twintiger in de jaren 90 ook niet het idee dat er nog 'van alles mogelijk was', en tegelijkertijd de angst over 'maak ik wel de beste keuze'? Of is het nu toch écht anders, in dit tijdperk waarin de wereld met 1 muisklik voor je ogen ligt. Je haast niet kunt ontkomen aan succes-stories op internet en tv, wat er mogelijk is, wat er bereikt is, en wat er nog bereikt kan worden in een wereld "waar niets onmogelijk is, als je er maar voor gáát".
In de serie werd gezegd dat die succes-stories er vroeger ook wel waren, maar "je zag ze niet altijd". En als je iets niet ziet, dan meet je jezelf daar ook niet aan. Dan is het wellicht makkelijker om je eigen koers en maat te houden, i.p.v. die van anderen te volgen. In je eigen spiegelbeeld te kijken in plaats van die van anderen. En dat lijkt me dan wel weer een universeel thema, wat in elke generatie en in elk volwassenwordingsproces van een mens speelt: teruggaan naar je eigen kern en uitvinden 'wie ben ik? en wat wil ik dan eigenlijk?' En dát vervolgens naar buiten brengen, onafhankelijk van welke (positieve of negatieve) reactie van de omgeving je daarmee zult krijgen. Tevreden zijn met wie je bent. Dat dat precies goed is. Of dat nu 'succesvol' is (tov de huidige maatstaven), of niet. Het is 'jij', ten volle uit.
( Je snapt, ik schrijf dit stuk niet alleen voor de twintigers van nu, maar voor iedereen die met dit proces bezig is, mijzelf niet uitgesloten)
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
Gisteren bekeek ik, net als een aantal collegas (zo ontdek ik via Twitter) de documentaire van de VPRO De BV IK. Hierin ontmoet je jonge mensen tussen 20 en 30 jaar, sommigen twijfelend en angstig over de hoeveelheid mogelijkheden en informatie die op hun afkomt en het maken van 'dé beste keuze'. Anderen die - schijnbaar - zonder enige aarzeling hun passie volgen, eigen ondernemingen starten en de wereld verovereren als jonge helden.
Ik kijk zowel met bewondering als schrik naar de wereld van deze jonge mensen, en de eisen die zij zichzelf (en/of hun ouders, de maatschappij aan hun) stellen vanuit aannames als: "de wereld ligt aan je voeten, dus als je niet succesvol bent, ligt dat echt aan jezelf". En uitspraken in de trant van: "ik kan niet achterover leunen en tevreden zijn", omdat dat 'de dood is' voor je innoverend vermogen. Ik word er al moe van als ik naar kijk. Maar ik snap heel goed dat het, in de huidige snelle tijd, nog wel eens waar zou kunnen zijn ook.
Interessant gegeven is dat sommige jongeren deze aannames en strategieën die daaruit voortkomen (je talent en passie vinden en volgen, de beste keuze(s) maken, niet stilzitten maar vooruitgaan) als enorm uitdagend ervaren, waar anderen ze als verlammend en stressvol ervaren. De 'ondernemers' in de serie worden positief geprikkeld om in actie te blijven, uitdagingen aan te gaan, CV's op te bouwen waar je U tegen zegt. Ik kijk oprecht met bewondering naar een jongeman, die op zijn 15e jaar al bezig was in de ICT en nu adviseur is op topniveau van bedrijven over de hele wereld. Hij straalt zo'n zelfverzekerdheid en wijsheid uit, ongelofelijk en inspirerend.
Anderen in de uitzending - en daar kijk ik overigens met evenveel bewondering naar - geven openlijk toe angstig te worden van de hoeveelheid keuzes. Zoals de freelance reporter, die wij volgen in haar gesprekken met anderen en zichzelf (op webcam), vind ik in al haar kwetsbaarheid stevig. Over hoe ze verstrikt raakt in het zoeken naar de juiste (beste) keuzes maken, de hoge eisen die zij zichzelf stelt, en de eigenlijke wens daaronder om meer stil te staan en tevreden te zijn. En de jonge vrouw met het dagboek, kunstenaar, die beschrijft hoe zij zichzelf beschermt tegen Facebook en andere internet-input, door de laptop en mobiel bewust uit te zetten. Omdat haar innerlijk leven niet rijmt met de altijd succesvolle, stralende wereld van haar internetvrienden.
Wat ik mij afvraag is of de angsten, twijfels en ondernemingszin die deze jonge mensen doormaken, ánders zijn dan hoe dat was voor mijn generatie rond die leeftijd, anders dan hoe dat voor mij persoonlijk was? Had ik als twintiger in de jaren 90 ook niet het idee dat er nog 'van alles mogelijk was', en tegelijkertijd de angst over 'maak ik wel de beste keuze'? Of is het nu toch écht anders, in dit tijdperk waarin de wereld met 1 muisklik voor je ogen ligt. Je haast niet kunt ontkomen aan succes-stories op internet en tv, wat er mogelijk is, wat er bereikt is, en wat er nog bereikt kan worden in een wereld "waar niets onmogelijk is, als je er maar voor gáát".
In de serie werd gezegd dat die succes-stories er vroeger ook wel waren, maar "je zag ze niet altijd". En als je iets niet ziet, dan meet je jezelf daar ook niet aan. Dan is het wellicht makkelijker om je eigen koers en maat te houden, i.p.v. die van anderen te volgen. In je eigen spiegelbeeld te kijken in plaats van die van anderen. En dat lijkt me dan wel weer een universeel thema, wat in elke generatie en in elk volwassenwordingsproces van een mens speelt: teruggaan naar je eigen kern en uitvinden 'wie ben ik? en wat wil ik dan eigenlijk?' En dát vervolgens naar buiten brengen, onafhankelijk van welke (positieve of negatieve) reactie van de omgeving je daarmee zult krijgen. Tevreden zijn met wie je bent. Dat dat precies goed is. Of dat nu 'succesvol' is (tov de huidige maatstaven), of niet. Het is 'jij', ten volle uit.
( Je snapt, ik schrijf dit stuk niet alleen voor de twintigers van nu, maar voor iedereen die met dit proces bezig is, mijzelf niet uitgesloten)
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
maandag 1 augustus 2011
Zomer inspiratie
Op zich is er weinig voor nodig om mij te inspireren en doen genieten in de zomer. De combinatie van zon, wat meer vrije tijd, ijs eten, de hond die het water inscheurt de bal achterna... Dat doet mij glimlachen, zonder meer. Vandaag was zeker zo'n dag. Ik was wel aan het werk, thuis achter de laptop, eigen tempo, koffie erbij, de de zon die zich na weken eindelijk weer eens achter de wolken voorbij durfde tonen. Ondanks de acties die ik doe voor onze Zomerbaak, is het toch allemaal wat rustiger op het werk. Ik kom eindelijk toe aan het editen van website teksten, zaken doordenken voor een nieuw design voor ons programma Leidinggeven aan Professionals, en eens een keer rustig lunchen met een collega.
In persoonlijke zin werd mij de afgelopen periode iets heel duidelijk: daar waar je verdriet niet voldoende toelaat, draai je ook de kraan dicht naar je levendigheid. Voor het volle genieten van het leven, voor volledige ontspanning in hoe het (leven) is. Zonder daarover in details te willen treden over het hoe en wat van dat verdriet (dat is iets ouds en iets persoonlijks) vind ik het inspirerend om dit te delen. Want je zou juist kunnen denken: als ik dat maar achter me laat, me daar niet zo door laat leiden, de 'denk maar positief' stroming, dat dan je leven vrolijker en fijner is. Niet dus, althans, zo ervaar ik dat.
Ik herken mij dus ook in de flaptekst van het zojuist uitgekomen boek van psychoanalyticus Darian Leader, Het nieuwe zwart, Rouw, melancholie en depressie. "Het nieuwe zwart toont aan dat rouw en melancholie de grondslag vormen van wat we nu depressiviteit noemen (...). Leader houdt een pleidooi voor het doorleven van ongeluk en tegen het hedendaagse streven naar geluk. Door beter inzicht te krijgen in reacties op verlies kunnen wij ons bevrijden van het idee dat we lijden aan een ziekte (die wij dan dus 'depressie' noemen, mk) en leren inzien dat zwaarmoedigheid een belangrijke functie vervult".
Misschien vind jij het een gekke switch van mij van 'genieten en inspiratie' naar 'verdriet en verlies doorleven' maar grappig genoeg horen ze dus bij elkaar. Geen genieten zonder toelaten van pijn. Of beter nog: het doorleven van pijn, en deze weer loslaten. Want uiteindelijk is pijn (verdriet, rouw om verlies, lichamelijke pijn) net zo goed de stroming van het leven als een geluksgevoel zoals de geboorte van je kind, een perfect projectresultaat of een geslaagd zangoptreden.
Wellicht een volgende keer meer hierover. Voor nu... geniet van wat de zomer jou aanreikt.
In persoonlijke zin werd mij de afgelopen periode iets heel duidelijk: daar waar je verdriet niet voldoende toelaat, draai je ook de kraan dicht naar je levendigheid. Voor het volle genieten van het leven, voor volledige ontspanning in hoe het (leven) is. Zonder daarover in details te willen treden over het hoe en wat van dat verdriet (dat is iets ouds en iets persoonlijks) vind ik het inspirerend om dit te delen. Want je zou juist kunnen denken: als ik dat maar achter me laat, me daar niet zo door laat leiden, de 'denk maar positief' stroming, dat dan je leven vrolijker en fijner is. Niet dus, althans, zo ervaar ik dat.
Ik herken mij dus ook in de flaptekst van het zojuist uitgekomen boek van psychoanalyticus Darian Leader, Het nieuwe zwart, Rouw, melancholie en depressie. "Het nieuwe zwart toont aan dat rouw en melancholie de grondslag vormen van wat we nu depressiviteit noemen (...). Leader houdt een pleidooi voor het doorleven van ongeluk en tegen het hedendaagse streven naar geluk. Door beter inzicht te krijgen in reacties op verlies kunnen wij ons bevrijden van het idee dat we lijden aan een ziekte (die wij dan dus 'depressie' noemen, mk) en leren inzien dat zwaarmoedigheid een belangrijke functie vervult".
Misschien vind jij het een gekke switch van mij van 'genieten en inspiratie' naar 'verdriet en verlies doorleven' maar grappig genoeg horen ze dus bij elkaar. Geen genieten zonder toelaten van pijn. Of beter nog: het doorleven van pijn, en deze weer loslaten. Want uiteindelijk is pijn (verdriet, rouw om verlies, lichamelijke pijn) net zo goed de stroming van het leven als een geluksgevoel zoals de geboorte van je kind, een perfect projectresultaat of een geslaagd zangoptreden.
Wellicht een volgende keer meer hierover. Voor nu... geniet van wat de zomer jou aanreikt.
Abonneren op:
Berichten (Atom)