Geduld is een schone zaak

Er zijn van die periodes waarin je je geduld moet bewaren. Het lijkt niet op te schieten, hetgeen wat jij wilt 'komt maar niet', hoe hard je ook probeert. Ken je dat? Zoals de eerste lentedagen zich aandienen, en je denkt "yes, nu zijn we er!". Je ruimt al je winterjassen en laarzen op, je sopt je buitenstoelen af, je ziet je buitenkeuken al weer staan ... En dan blijkt het opeens weer te gaan vriezen.
Geduld, dus. Het blijkt nog niet het moment, je moet 'het' nog even uithouden. En laat dat nu iets zijn waar wij, in deze haastige wereld waarin het gestelde doel van vandaag morgen al gerealiseerd moet zijn (of liever vandaag nog). De analyse is nog niet afgerond of de eerste oplossing ligt al op tafel. "Ja, want we zijn er toch? We hebben het toch scherp, go go go".
Uithouden betekent: toch nog even je mond houden al lijkt alles gezegd; je frustratie dragen omdat datgene wat jij wilt bereiken (dat projectplan af, die nieuwe baan, uit dat conflict) nog even tijd nodig heeft om te rijpen. Omgaan met je eigen ongeduld en onzekerheid. Waar gaat het naartoe, komt het goed?
Alles kent zijn eigen tijd, zijn eigen proces. En zoals de lente uiteindelijk áltijd komt, zo ook datgene waar jij naar verlangt. Alleen niet altijd op dat moment dat jij voor ogen had. Misschien ook niet eens in de vorm zoals jij het gedacht had. Maar als je goed kijkt, wordt je geduld beloond. En komt er iets nieuws tevoorschijn, dat je wachten waard is geweest. Soms zelfs mooier dan hoe jij het had bedacht...

Waar staan we voor?

Soms is het nodig de koppen weer even bij elkaar te steken. Waar gaat het ons ook al weer om? Vanuit welke waarden werken wij hier samen? En waartoe, waarheen? Daar waren we de afgelopen dagen mee bezig, op de Baak Strategiedagen.
Leefden wij 'waarden-loos'? Wisten we niet meer waartoe wij wilden bijdragen? Nou, dat valt wel mee, alleen soms is het nodig dit weer eens expliciet naar elkaar uit te spreken. Zichtbaar te maken wat ieders waarden zijn. En waartoe? Om daarin te zoeken naar gemeenschappelijkheid, met behoud van verschillen.
De Baak wil bijdragen aan duurzame organisaties, organisaties waar de menselijke factor centraal staat. Waarbij je de mens niet als 'eenmansworst' benadert, maar juist in alle diversiteit van mens-zijn ontmoet en laat spreken. Alle mensen samen, in een diversiteit aan talent, eigenschappen en achtergrond, vormen de organisatie.
Gaandeweg de dag benoemde iemand dit als dat de Baak focust op 'the human sound of enterprise'. Zie hier het beeld voor je van een band of orkest dat met de diversiteit aan instrumenten, elk met een eigen geluid, soms improviserend soms vanuit partituur, tot mooie muziek komt. Een prachtig voorbeeld van Kyteman's orkestra.
Wat is er voor nodig om iedereen aan te spreken in zijn/haar unieke bijdrage, zodat de som van alle unieke delen tot een lekker werkbaar geheel komt dat tot mooie resultaten kan leiden? Wij denken dat dat gaat door daadwerkelijk dat 'diepere talent' van mensen tot bloei te laten komen. Leiderschap van binnenuit. Zodat mensen er helemaal ZIJN, authentiek aanwezig.Tegelijkertijd, vanuit onze ambitie om door middel van leren en ontwikkelen duurzame organisaties in de wereld te zetten, vraagt dat ondernemerschap. Naar buiten treden met je ideeën, je idealen, iets neerzetten. Zodat je bijdraagt, aan iets dat groter is dan jij. Dit is het WORDEN, het vormgeven vanuit dat authentiek aanwezig zijn.
Ik als professional begeef mij graag in dat speelveld. Ik (her)ontdekte mijn persoonlijke waarden: waarachtigheid en betrokkenheid. Waarachtigheid staat voor mij voor: steeds kijken 'of het klopt', of ik congruent ben in wat ik vind en hoe ik handel. En of ik dat ook om mij heen zie. Dit staat dus ook voor eerlijkheid, en de moed hebben iets aan te kaarten als het niet klopt, de 'moed van de krijger'. Betrokkenheid, zowel een waarde als kwaliteit van mij, is daarmee een voorwaarde voor die waarachtigheid: betrokken zijn en blijven bij de mensen om mij heen, en volhouden, ook al wordt het spannend of valt het even niet mee.
En waar ga en sta jij voor...?

Wat vond jij een fijn moment vandaag?

Mijn lief en ik hebben elke avond een vast ritueel voor het slapen gaan. En dan heb ik het even niet over: de glaasjes water die ik altijd tot het randje toe vul en vol zorg op de nachtkastjes zet, de gordijnen die we zo dicht mogelijk tegen de muur aanvouwen om elk mogelijk (te) vroeg zonnestraaltje te blokkeren, tot en met mijn 'licht neurotische check' of de kledingkastdeuren geheel dichtgeschoven zijn omdat ik er niet tegen kan als zo'n donker gat mij aangaapt in de nacht (ja, ik zei toch al 'licht neurotisch' ...) Nee, die rituelen doel ik nu niet op.
Ik heb het over het ritueel dat we altijd aan elkaar vragen waar we van genoten hebben deze dag. "Wat vond jij een fijn moment vandaag"? Het is heerlijk om - al bijna in slaap dommelend, met de lichten uit - samen terug te kijken op de dag en het benoemen van een geluksmomentje. Het zijn meestal geen gewichtige dingen als: 'ik heb vandaag dat rapport afgemaakt en het is goed ontvangen bij de directie' of 'ik heb eindelijk dat netwerkgesprek gepland met die manager van...'. Bij ons is het meestal iets als: 'Toen Puk (onze hond) achter dat konijn aanrende en je alleen haar witte staart nog boven het gras uit zag wapperen, dat was zo grappig' of 'die cheese cake op dat terras aan het water, goddelijk!'.
Mij helpt dit vaste ritueel in het herinneren dat elke dag iets moois / fijns / goeds in zich draagt, hoe (soms ellendig) ik mij ook voel die dag. En dat de gouden randjes vaak in de kleine dingen schuilen. Door dankbaar te zijn, voor juist die kleine dingen, eer je het leven zoals het is. En leef je GROOTS.